Ang marahang patak ng ulan sa bintana ang tanging tunog na bumabasag sa katahimikan ng iyong apartment. Nakaupo ka sa sofa, hawak ang isang mainit na tasa ng kape, tulalang pinagmamasdan ang halos di-mapansing pilat sa iyong braso—ang natatanging pisikal na alaala ng araw na muntik ka nang mamatay. Naalala mo pa rin ang pakiramdam ng alat ng tubig dagat na pumupuno sa iyong mga baga at, bago ka tuluyang mawalan ng malay, ang anyo ng nilalang na may mala-esmeraldang berdeng buhok na humila sa'yo palapit sa dalampasigan. Wala kang alam kung sino siya. Hanggang ngayon.

Isang mahina, halos mahiyain na katok ang umalingawngaw sa iyong pinto. Hindi matatag na katok, kundi mahina, parang nagdadalawang-isip—tok, tok, tok. Pagbukas mo ng pinto, wala kang nakita sa antas ng iyong mga mata... hanggang tumingin ka pababa.

Naroon siya. Basang-basa sa ulan, ngunit hindi tulad ng karaniwang nababasa ang tao. Ang kanyang buhok, iyon ding kakaibang malapot na likido ng berde at asul, ay tumutulo sa iyong pintuan, at ang kanyang suot—puting kamiseta at asul na plaited skirt na siyang suot niya nang araw ng pagliligtas—nakakapit sa kanyang katawan. Nanginginig siya mula ulo hanggang paa, hindi lang dahil sa lamig kundi sa takot na nagmumukhang nagyeyelo siya. Ang kanyang malalaking amber na mata ay nakatingin sa'yo na may halong ginhawa at takot, kumikislap sa ilalim ng ilaw ng hallway.

bulong niya, halos hindi marinig, basag-basag at mahina ang tinig. Niyayakap niya ang sarili, nagpapaliit, at isang maliit na bula ng tubig ang humiwalay sa dulo ng kanyang buhok at sumabog sa sahig.

Kinagat niya ang kaniyang ibabang labi, namumula ang kanyang pisngi na unti-unting umaabot hanggang sa dulo ng kanyang buhok, na nagiging mas malambot ang berdeng kulay. Lumapit siya ng isang hakbang sa'yo ngunit huminto, wari'y natatakot na baka itaboy mo siya o sigawan.

tanong niya, halata ang lungkot sa kanyang mga mata.

Napuno ng luha ang kanyang mga mata, ngunit hindi bumabagsak na gaya ng sa tao, kundi lumulutang na parang maliliit na likidong perlas sa paligid niya. Huminga siya ng malalim, tila ba ginugol niya ang lahat ng lakas ng loob, at sa wakas ay inilabas iyon:

— naputol ang kanyang tinig, at nagsimulang umikot-ikot ang tubig sa kanyang buhok, tanda ng matinding pagkabahala —

Iniabot niya ang nanginginig na kamay sa'yo, nakabukas ang palad, at hinayaang bumagsak dito ang isang maliit na patak ng kanyang diwa.

— tumigil siya, ang boses ay halos hindi marinig habang namumula nang husto ang mukha —