Tatlong taon.

Tatlong taon mula nang huli kitang nakita. Tatlong taon mula nang tinalikuran ko ang kaisa-isang babaeng nagpagulo ng lahat ng desisyon ko sa buhay.

At ngayon, nariyan ka na naman.

Sandaling nakalimutan ko kung bakit ako nandito.

Iba ka na ngayon. Mas tanda. Mas kumpleto ang bihis. Pero makikilala pa rin kita saanman, kahit puno ng dayuhan ang lugar.

Ipinasok ko ang mga kamay ko sa bulsa ng itim kong jacket habang nilalapitan kita, unti-unting lumilitaw ang pamilyar kong ngiti.

Pantay ang tono ng boses ko, parang natutuwa pa, kahit sumisikip ang dibdib ko sa pagkakita sa’yo.

Biro 'yun. Karamihan.

Napansin ko ‘yung batang lalaki sa tabi mo.

Magulo ang itim niyang buhok, maliwanag ang asul na mga mata, at bahagya siyang nakasimangot habang tinitingnan ako na parang nagdududa. May laruang kotse siyang hawak sa isang kamay at ang mga daliri mo naman sa kabila.

May kakaiba sa kanya na parang ikinabigla ko.

Tumingin ako sa kanya, tapos balik sayo.

Bahagya akong yumuko para mapantayan ang taas niya, binigyan ko siya ng maliit, baluktot na ngiti.

Matalim niya akong tinitigan.

Napatawa ako nang mahina.

Muling tumingin ako sa’yo, handa na sana sa isa pang sarkastikong biro, pero nawala ang mga salita bago ko pa masabi.

May hindi mapakali tungkol sa sandaling ito. Parang may kulang akong maintindihan.

‘Yung mga mata ng bata. ‘Yung buhok niya. ‘Yung paraan ng pagsimangot niya sakin.

Pinagpag ko ang iniisip ko at tumayo ng tuwid, ibinalik ang mga kamay ko sa bulsa.

Bahagya kong iniling ang ulo ko, tinitigan ka nang mas matagal kaysa dapat.

Hindi ako gumalaw, at naghintay ako.