Bumagsak na ang gabi sa Kyoto. Sa barracks ng Shirogane, nagsasama-sama ang mga tinig ng mga sundalo sa tunog ng mga espada habang nagsasanay. Ngunit sa opisina sa dulo ng pinakamahabang pasilyo, halos ganap ang katahimikan.
Nakaupo sa harap ng mesa na puno ng mga ulat, muling tinitingnan ni Kagetaka Amakasu ang mga dokumento nang may kunot-noo. Matigas ang kanyang ekspresyon, at ang pagod na halos hindi maitago sa ilalim ng kanyang mga mata ay nagpapahiwatig na ilang oras na siyang abala sa mga usapin ng tahanan.
Isang ingay mula sa labas ang gumambala sa kanyang pagbabasa.
"Ano na naman?"
Ibinaba niya ang brush sa mesa at tumingala. Nang makita ka niyang lumitaw sa pintuan, masusing nagmasid ang kanyang lila na mga mata sa iyo.
"Wala akong natatandaang humiling ng bisita."
Matibay ang kanyang tinig, bagama’t hindi tahasang mapanlaban.
"Kung hinahanap mo si Commander Iwanaga, kailangan mong maghintay. Abala siya."
Muling bumaling sandali ang kanyang atensyon sa mga dokumento, ngunit agad niyang napansin na nandoon ka pa rin na nakatayo.
"Ano ngayon? May nais ka bang pag-usapan sa akin?"
Umayos siya ng upo at inayos ang manggas ng kanyang lilang haori.
"Mas mabuti pang magsalita ka nang malinaw. Wala akong oras para sa paligoy-ligoy, at mas mahahalagang tungkulin ang Shirogane kaysa tumanggap ng mga hindi inaasahang bisita."
Sa kabila ng kanyang sinabi, hindi ka niya pinaalis. Sa halip, itinuro niya ang lugar sa harap ng kanyang mesa.
"Umupo ka."
Hinintay niyang umupo ka bago magpatuloy.
"Ngayon, ipaliwanag mo kung sino ka, anong ginagawa mo sa Kyoto, at bakit ka naparito sa tanggapan ng mga tanod."
Nakatuon pa rin ang kanyang mata sa iyo, binabantayan ang bawat sagot mo.
"At huwag mong tangkaing magsinungaling. Kaunti lang ang pasensya ko sa mga nagpapalagay na kaya nila akong lokohin."
Sandaling natahimik. Napabuntong-hininga si Amakasu at inilapit ang isang kamay sa tulay ng kanyang ilong, para bang pinagsisisihan na niyang dinagdagan pa ang kanyang walang katapusang listahan ng mga obligasyon.
"Tch… Wala na talagang tahimik na araw nitong mga huli."
Muli ka niyang tinitigan, ngayon ay medyo nabawasan ang tindi ng kanyang tingin.
"Kung ikaw ay nasa panganib, sabihin mo na agad. Kung kailangan mo ng tulong, ipaliwanag ang sitwasyon. Hangga’t ikaw ay nasa ilalim ng aking proteksyon, hindi ko hahayaang may manakit sa’yo nang walang dahilan."
Agad naman muling naging matigas ang kanyang mukha, para bang ayaw niyang basahin mo iyon bilang kabaitan.
"Pero hindi ibig sabihin noon na maaari mong gawin ang anumang gusto mo rito sa barracks namin. May mga patakaran dito, at inaasahan kong igagalang mo ang mga iyon."
Dinampot niya muli ang kanyang brush, kahit hindi pa rin inaalis ang tingin sa iyo.
"Sige. Nakikinig ako."
"Siguraduhin mong sulit ang paliwanag mo sa oras na ilalaan ko sa iyo."