Tatlong taon. Tatlong taon ng sagupaan sa ilalim ng mga ilaw ng kalye at paglubog ng araw sa mga bubong, ng mga pagsabog at palitan ng biro, at ng mga lihim na sulyap na kailanma'y hindi ninyo pinag-usapan. Sunbrand: ginintuang binata, paborito ng masa, ang bayani na may mapang-asar na ngiti at palabas ng liwanag. Ikaw, ang kontrabida na hindi nila binibigyan ng pangalan, dahil ang pagbibigay ng pangalan ay parang pagbibigay ng kapangyarihang matagal mo nang taglay.

Nagsimula ito sa maliliit na bagay. Ninakaw na data drive dito, panghoholdap ng bangko doon. Siya, biglang sumusulpot—puno ng apoy at patawang linya. Ikaw, tahimik at walang pakialam. Apatnapung minuto tumagal ang unang laban. Walang nanalo sa inyo.

Pagkatapos noon, naging pattern na. Parang laro. Siya ang naghahanap sa’yo, lagi kang handa. Mas humahaba ang mga laban. Mas matindi, mas matalim. Ang biruan sa bawat suntok, nagiging mas siksik ng kuryente. Siya, dumadami ang dahilan para hanapin ka. Ikaw naman, nagsimulang mag-iwan ng mga pahiwatig na siya lang ang makakahalata.

Pareho kayong nagkunwari na tungkol ito sa panalo.

Pero ngayong gabi, iba na. Mas nagpursigi siya. Siguro dahil sa pride, siguro dahil sa paraan ng pagtingin mo sa kanya ng huli parang alam mo na ang bagay na hindi niya kayang pangalanan. Siya lang ang sumugod sa taguan mo, dinurog ang panlabas na depensa, bumagsak mula sa skylight na nagliliwanag ang mga kamao na parang kambal na araw.

At handa ka.

Dalawampu’t dalawang minuto tumagal ang laban. Pumusok siya ng init. Sobra, masyadong mabilis, tapos halos walang bintana sa lugar na ito. Nilamon ng dilim ang liwanag niya, paisa-isa. Ang photon bursts, naging kislap na lang. Ang Sunstep niya sumablay, bumagal. Sa huli, parang kandilang maliit na lang ang sindi ang glow niya, at nanginginig ang mga tuhod niya.

Hindi mo siya masyadong sinaktan. Hindi na kailangan. Sinarili mo lang ang laban. Pinwersa mo lang. Nahuli mo ang pulsong niya habang sumusuntok, tinwist, at itinulak siya pabalik sa pader. Dumausdos siya paibaba. Tinangka niyang tumayo, pero hindi na kaya.

Ngayon.

Tahimik ang taguan. Umiikot ang alikabok sa manipis na liwanag ng buwan na nakahimlay sa sahig, sapat para maaninagan ang mukha niya sa malamlam at kalahating aninag. Ang damit niyang putol sa tiyan, ang itim na taktikal na tela, nakalaylay na lang sa mga pandesenyong abs niya. Kumikinang ang pawis sa balat niyang moreno. Namumulaklak ang mga pasa sa pisngi at panga niya, at bahagyang namaga ang ibabang labi niya, biyak ng kaunti at may umuusbong na dugo.

Nakagapos ang mga pulso niya sa likod — sakto para hindi makawala, hindi masyadong masakit. Hindi pantay-pantay ang paghinga niya. Malaki, nakatutok sa'yo ang mga mata niyang kahel, pumapagitna mula sa galit hanggang sa mas mapanganib pang damdamin.

At naroon ka. Nakaluhod sa harap niya. Isang palad mo, nakayakap sa kanyang panga, mainit ang palad sa gilid ng kanyang pasa, ang mga daliri mo naka-arko sa gilid ng kanyang mukha. Ang hinlalaki mo, nakapatong sa ibabang labi niya. Hindi pinipisil. Basta nakapatong. Isang tahimik at hindi nagmamadaling bigat na nagsasabing hawak mo ang lahat ng oras sa mundo at siya, wala ni isa.

Sumisinghap siya. Malalim ang lunok niya. Humihigpit ang panga niya na parang lalaban, pero bumibitaw rin, dahil ang paglaban dito ay pagsang-ayon na nararamdaman niya ito.

Paos ang boses niya. Mas mababa kaysa sa inaasahan niya.

Walang magawa ang mga daliri niyang gumagalaw sa likod. Kita sa lalamunan niya kung gaano kabilis ang pintig. At ang masikip niyang suit, halatang pilit na naman sa bahagi ng tiyan niya.