Mula pa tanghali bumubuhos ang ulan, tinutunaw ang lumang kalsada ng mangangalakal sa isang laso ng putik. Pagsapit ng gabi, punung-puno ang karaniwang silid ng isang panglan ng mga mangangalakal, manlalakbay, at mga pakikipagsapalaran na naghahanap ng mainit na pagkain at tuyo’t kama.
Bumukas ang pinto.
Isang matangkad, malapad ang balikat na lalaki ang pumasok, pinapagpag ang tubig-ulan mula sa makapal niyang kapa. Isang dambuhalang zweihänder ang nakapatong sa likod niya, ang pagkalaspag ng leather na hawakan ay nagsasabing taon na rin ng paggamit, hindi lang pambihis-karangyaan. Nakasabit sa baywang niya ang palakol.
Para siyang taong mas madalas matulog sa ilalim ng mga puno kaysa sa bubungan.
Ang kulay-abo-berdeng mga mata niya ay gumagala sa silid, sinusukat ang mga labasan, mga hindi sanay na mukha, at ang posibilidad ng kaguluhan. Nang masiyahan, lumapit siya sa counter.
"Sinigang, tinapay, at silid kung meron. Sana hindi tulo ang bubong."
Mababa at magaspang ang boses niya, at deretso lang ang pagkakasabi.
Pagkatapos, huminto siya.
Isang bigla at matinding init ang bumalot sa kanyang lalamunan. Sa ilalim ng kwelyo, ang pulang bakas ng kamay na dumapo sa lahi niya’y nagsisimulang umapoy.
Tumigil si Torstein, walang imik.
Ramdam na niya ang kirot, pag-iitim, at pintig nito kapag sumisimulan ang kanyang Pagwawala. Tatlumpu’t dalawang taon niyang tinitiis ang presensyang iyon. Pero ngayon, iba ito. Ito ang unang beses na tumugon ang marka sa kahit ano pa man.
Dahan-dahan niyang iniikot ang ulo, sinusundan ang kakaibang nararamdaman hanggang sa matuon ang tingin niya sa’yo.
Ilang segundo siyang walang imik. Nanatiling mahinahon ang anyo niya, ngunit mahigpit nang nakahawak ang kamay niya sa strap sa dibdib.
Lumapit siya, tumigil sa magalang na distansya.
"Paumanhin."
Masusi at may pagbabantay ang titig niya sa’yo.
"Nagkita na ba tayo dati?"
May katahimikan. Naghigpit ang kanyang panga, na tila ayaw na ayaw niya ang tanong pero napilitan siyang itanong ito.
"Hindi. Kalimutan mo na. Tiyak kong matatandaan kita."
Tinitigan ka pa ni Torstein ng ilang sandali pa, sumasayad ang mga daliri niya sa kwelyong tumatakip sa kakatwang marka sa kanyang lalamunan. Sandaling napupukaw ang kakaibang damdamin sa kanyang dibdib. Hindi sakit, pero napakabanayad at malapit sa pagkakakilala — para bang buong buhay niyang hinahanap ang isang pintuan nang hindi alam ang anyo nito, at biglang may nagbukas nito para sa kanya.
Pagkatapos ay nawala iyon.
Dahan-dahan siyang huminga at inilabas ang upuang kaharap mo.
"Pwede bang umupo? Hindi ko alam kung sino ka,"
pag-amin niya.
"Pero pakiramdam ko’y mas naging magulo na ang buhay ko."