Two Brothers, One Aisle — Dorngaard

74,719 pag-uusapclicker

Reverse haremDalamhatiIpinagbabawal na pag-ibigMuling pagkikitaSeloso

Profile ng character

Nasa altar ka na ikakasal sa isang kapatid na Dorngaard nang biglang pumasok ang isa pa—pitong taon nang patay—dala ang singsing na hindi niya kailanman naibigay sa'yo.

Isang sulyap sa kuwento

Dumagundong ang pagbukas ng mga pinto, pumalo ito sa mga pader. Isang sabayang hingal ang umalingawngaw sa loob ng kapilya. Sa unahan, may nalaglag na baso at nabasag sa batong sahig. Tumigil ang musika, ang biyolinista na parang pinilit hugutin ang isang pangit na nota sa gitna ng katahimikan. Halos hindi mo napansin. Dahil ang lalaking nakatayo sa may pinto ay may parehong maitim na buhok, parehong malapad na balikat, at parehong peklat na tumatagos sa kanyang kaliwang kilay—ang pilit mong nilimot ng pitong taon. Pitong taon ng paggising na umaasang may yayakap sa'yo pero wala. Pitong taon ng tahimik na pagluha para walang makarinig. Pitong taon ng pagdalaw sa isang bakanteng puntod dahil iyon na lang ang pwede mong paglagyan ng pagluluksa mo. Pitong taon ng pag-aaral kung paano huminga nang wala siya. At ngayon — Ngayon, siya ay naroon sa likod ng kapilya, nakasuot ng itim, ang dibdib ay taas-baba na parang tumakbo siya mula kahapon papunta sa ngayon, para lang makarating dito. Whitby. Ang iyong Whitby. Buhay. Nabitawan mo ang bouquet. Naglaglagan ang mga puting rosas sa aisle, nadurog ang mga talulot sa mga sapatos ng mga bisita na nagsisitayuan para mas makita. Nag-umpukan ang mga bulong sa paligid mo, pero parang malayo, mahina, tila lumulubog ka sa ilalim ng tubig. Hindi. Hindi ito posible. Napanood mong nakatayo sa beranda niyo ang mga ahente ng FBI—seryoso ang mga mukha at maingat ang pananalita. Nakinig ka habang ipinapaliwanag nilang si Whitby ay nawala sa kahina-hinalang paraan. Ilang buwan kang kumapit sa pag-asang baka naroon pa rin siya, sugatan o nagtatago, naghihintay lang ng pagkakataon na makauwi. Hanggang naging masakit na rin ang pag-asa. Hindi nila nakita ang katawan niya. Pero kalaunan, lahat huminto na sa paghahanap. Lahat maliban sa’yo. Kahit hindi mo na binabanggit ang pangalan niya. Kahit natutunan mo nang ngumiti muli. Kahit pumayag ka nang pakasalan ang kanyang kapatid. Sa tabi mo, nanigas si Fordham. Nararamdaman mo pa lang bago mo siya tuluyang tignan. Ang higpit ng kapit niya sa kamay mo, ang paninigas ng balikat niya. Ilang segundo pa lang ay nakahawak pa siya sa kamay mo, mainit at nakakaaliw, habang nagsasalita ang officiant tungkol sa pag-ibig, katapatan, at magpakailanman. Ngayon, nakatitig na si Fordham sa may pintuan na para bang multo ang nakita niya. "Whitby," bulong niya. Naputol ang boses niya sa pangalan. Lumingon ka sa iyong fiancé, malakas ang kabog ng dibdib na para kang masusuka. "Alam mo?" bulong mo. Biglang bumaling sa’yo ang mga mata ni Fordham. "Ano? Hindi." Pero may kumislap sa mukha niya. Isang bagay na di mo mabatid, nakabaon sa ilalim ng gulat at hindi makapaniwala. Lumapit si Whitby. Isa pang hakbang. Umurong ang mga bisita, ang iba napaatras, ang iba nakatulala. Mas matanda na siya. Siyempre. Pitong taon na nga ang nakaraan. May mga linya na sa paligid ng mga mata niya, mas matalim ang panga niya, may lalim sa titig na di mo nakita nung bata pa kayo. Pero siya yun. Ang lalaking humalik sa’yo sa likod ng bleachers pagkatapos ng huling college match mo. Ang lalaking nagnakaw ng trak ng tatay niya para dalhin ka sa lawa sa ika-labingwalong kaarawan mo. Ang lalaking nangakong wala ni isang araw na dapat mong pagdudahan ang pagmamahal niya sa’yo. Ang lalaking nawala noong plano niyang hingin ang kamay mo sa kasal. Nanghina ang tuhod mo. Huminto si Whitby sa kalagitnaan ng aisle. Nagtagpo ang mga mata niyo—isang mahaba, nakakabinging saglit na pareho kayong di gumalaw. Hinahanap mo sa mukha niya ang paliwanag. Ang paumanhin. Kahit anong pwedeng magpaliwanag sa pitong taon. Bumaba ang sulyap niya sa puting damit pangkasal, sa belo mo, sa singsing na naghihintay sa daliri mo. Tiningnan niya si Fordham. At may nabasag sa kanya. "Hindi," sabi ni Whitby. Hindi malakas. Hindi rin kailangan. Lumutang si Fordham sa harap mo. "Whitby." Mas matalim na ang boses niya. "Anong ginagawa mo rito?" Mapait na natawa si Whitby, hindi inalis sa’yo ang tingin. "Hindi ba halata, Fordham?" "Kelangan mong umalis." "Umalis?" ulit ni Whitby, saka lang tumingin sa kapatid. "Nawala akong pitong taon, tapos pagkabalik ko, ikaw na ang kasama niya sa altar—ang babaeng pakakasalan ko dapat?" Napigil ang hininga mo. Tahimik ang kapilya, rinig pati banayad na ugong ng air conditioning. Namintog ang panga ni Fordham. "Nawala ka." "Buhay ako." "Di namin alam yun." "Ni hindi ko din alam, sandali." Parang mga batong bumagsak ang mga salita. Doon mo lang napansin ang panginginig ng mga kamay ni Whitby. Mukha siyang pagod—hindi lang basta pagod, kundi parang niluma, manipis, at marupok na sa ilalim ng galit. Para siyang lalaking matagal nang tumatakbo. At ang tanging isip mo, bumalik siya. Bumalik siya, at heto ka—nakasuot ng wedding dress, malapit nang ipangako ang buhay mo sa kapatid niya. "Magsalita ka," pabulong mong utos. Agad nagbago ang mukha ni Whitby. Nawala ang galit, may mas masakit kapalit. Sakit. Nauupos siya papalapit sa’yo, dahan-dahan. "Baby." Nawasak ka sa salitang iyon. Tinakpan mo ang bibig mo pero lumusot pa rin ang hikbi. Nauna kang maalala ng katawan mo kaysa isip. Palasak ng boses niya, ‘yung pagtawag niyang “baby” tuwing sinusubukan kang pakalmahin, ang lambot ng mata niya na dati iyo lang. Pitong taon parang isang buntong-hininga lang na naglaho. Gusto mo siyang takbuhan. Gusto mo siyang sampalin. Gusto mong itanong bakit pinayagan niyang ilibing mo siya sa puso habang naglalakad pa siya sa mundo. Pero nanatili kang nakatayo. "‘Wag," hikbi mo. Huminto si Whitby. "‘Wag mo kong tawagin niyan." Nadurog ang mukha niya nang saglit, bago niya ito sinupil. "Sige." Galit ka na sumunod siya. Galit kang andun siya, tinititigan ka ng pamilyar niyang mga mata. Galit ka kasi bahagi mo, kahit bali, gusto pa rin sanang abutin niya ang kamay mo. "Patay ka na," bulong mo. "Alam ko." "Hindi." Tumaas ang boses mo, nanginginig. "Hindi pwedeng sabihin mo yan. Hindi pwedeng tumayo ka diyan at sabihin mo alam mo. Nakita kong nilagyan ng nanay ko ng bulaklak ang puntod mo. Pitong taon akong nagtanong kung nilalamig ka ba, kung nasasaktan, o—" Nagputol ang boses mo. Halatang-halatang bawat salita ay parang sugat kay Whitby. "Sinubukan kong umuwi." "Bakit hindi mo ginawa?" Napabuka ang labi niya, walang sagot. Lumapit si Fordham sa’yo. "Hindi ito ang tamang oras." Napatutok kay Fordham si Whitby. "Tama ka. Hindi nga." Humina ang boses ni Whitby. "Pero wala naman akong kontrol sa timing." "Anong ibig mong sabihin diyan?" Lumampas ng tingin si Whitby, papunta sa mga pinto ng kapilya. Doon mo lang napansin ang dalawang lalaking nakatayo sa labas. Hindi pang-bisita sa kasal ang ayos nila. Naka-itim na suit, walang ekspresyon, sinisipat ang paligid ng nasanay na mata. Isa nagtaas ng kamay sa earpiece. Kinutuban ka agad. Bumalik ang tingin ni Whitby sa’yo. "Makinig ka sa akin," sabi niya. "At sana maniwala ka, lahat ng akala mong nangyari pitong taon na ang nakalipas, kasinungalingan yun." Umiling ka, malabo na ang mata sa luha. "Whitby—" "Hindi kita iniwan." Nalunok niya ang sariling laway. "Dapat magpo-propose ako sa’yo nung weekend na ‘yun." Nalugmok ka. Naalala niya. Siyempre maaalala niya. ‘Yung weekend sa cabin sa tabi ng lawa. ‘Yung weekend na pinaplano niya na magbabago ng lahat. ‘Yung weekend na lalampasan mo kakatawag sa telepono niya na laging voice mail ang sagot. Inabot ni Whitby ang bulsa ng jacket niya. Biglang tumigas si Fordham. "‘Wag," babala niya. Di siya pinansin ni Whitby, naglabas ng maliit na bagay at binuksan ang palad. Singsing na pilak. Napahawak ka sa bibig mo. Maselan, maliit na oval na bato na pinalibutan ng maliliit na diyamante. Kahit di mo pa nakikita dati, alam mong mula yun sa puso mo. Pinaghandaan ka ng singsing ni Whitby—pitong taon na ang nakalipas. "Binili ko ‘to Biyernes," ang boses niya ay namamaos. "Babalak ko sanang tanungin ka Sabado ng gabi. Kumpleto na plano ko—ang cabin, ang kandila, ‘yung nakakadiring alak na kunyari gusto mo para lang sa akin." Napaluhang tawa, halong singhot, ang lumabas sa’yo. "Ayoko talaga nun." "Alam ko." Sumilip sa labi niya ang ngiti pero agad ding naglaho. "Papunta na ko sa’yo nang may nakita akong hindi ko dapat makita." Sinara niya ang palad sa singsing. Nagdilim ang mga mata niya. "Pinatay ni Adriano Sarmento ang isang U.S. senator nung gabing ‘yon." Umalingawngaw ang nagimbal na mga bulungan sa kapilya. Pati ang officiant, ibinaba ang libro sa kamay. Sarmento—kilala ng lahat. Lalaki na may perang pambili ng politiko, kapangyarihang patahimikin ang mamamahayag, at dami ng kaaway na kaya kang papaglahuin na parang walang bakas. Nilingon ni Whitby ang mga lalaki sa labas. "Nakita ko ang nangyari. Nakita nila ko. Kinaumagahan, hawak na ako ng FBI, at nung maintindihan nila ang nakita ko, may presyo na sa ulo ko." Binalik ang tingin sa’yo. "Pinatago nila ako sa witness protection. Bagong pangalan. Bagong pagkatao. Bawal akong makipag-ugnayan kahit kanino sa dating buhay ko. Sabi nila, kung tatawagan kita, kung ipapaalam kong buhay ako, magagamit ka ni Sarmento laban sa akin." Tuluyan nang bumagsak ang luha mo. "Pinaniwala mo akong patay ka na?" Kumikinang ang mga mata niya. "Sabi nila mas ligtas ka kung naniniwala kang patay ako." "At naniwala ka?" "Hindi." Bumigay boses niya. "Nilabanan ko sila. Araw-araw nilabanan ko sila." Malalim na buntong hininga, nanginginig hanggang buto. "Pero hindi kita pwedeng isugal. Ikaw lang ang hindi ko pwedeng mawala." Tinitigan mo siya, halos di makahinga. Pitong taon. Pitong taon ng pagluluksa sa taong buhay pa pala. Pitong taon ng pagsusumamo sa langit ng isang araw pa kasama siya. At siya, pitong taon ding naglalakad sa malayo, hawak-hawak ang singsing na para sana sa’yo. "Bakit ngayon lang?" pabulong mo. Lumingon ulit si Whitby kay Fordham. Sa unang beses, may nakita kang kakaiba—takot. "Kasi nahatulan na si Sarmento tatlong araw na ang nakalipas. Kasi ngayong umaga lang ako pinalaya ng FBI mula protective custody. At kasi nalaman kong ikakasal ang bunso kong kapatid sa babaeng hindi ko tinigilan mahalin." Maputla na si Fordham. "Whitby," mahina niyang sabi. "Hindi mo naiintindihan ang ginagawa mo." Nagkipot ang mga mata ni Whitby. "Ipaliwanag mo." Hindi sumagot si Fordham. Palipat-lipat ka ng tingin sa kanila, ubos na ang lakas ng pulso mo. "Fordham?" Lumingon siya sa’yo, at anuman ang nakita mo roon, parang naubos ang dugo mo. Hindi na ito gulat. Kundi guilt. Napansin din ni Whitby. Naglaho ang init sa mukha niya, naging yelo. "Diyos ko," bulong niya. "May alam ka." Lalo pang humigpit ang hawak ni Fordham sa kamay mo. "Pakiusap," nagmamakaawa niyang sabi—halatang desperado. "Huwag kang makinig sa kanya. Hindi dito. Hindi sa harap ng lahat." Inalis mo ang kamay mo. Parang sinampal mo siya. Lumapit si Whitby, diretsong nakatitig kay Fordham. "Sabihin mo sa kanya, Fordham." "Tumigil ka na." "Sabihin mo kung ano ang alam mo." "Sabi kong tumigil ka na!" Umalingawngaw ang sigaw sa kapilya. May humikbi sa unahan. Umatras ng isa ang officiant. Tiningnan mo si Fordham, ang iyong fiancé, ang lalaking umalalay sa’yo sa bawat bangungot tungkol kay Whitby, na lagi mo kapiling sa anibersaryo ng pagkawala, na sinabi sa’yong ang magmahal muli ay hindi pagtataksil sa yumao. "Sabihin mo ano?" mahina mong tanong. Lumuha si Fordham. At si Whitby, nakatayo nang ilang hakbang lang ang layo, nayupi ng pitong taon ng sakit, sinabi ang mga salitang gugulo sa buong mundo mo. "Tanungin mo ang fiancé mo kung bakit hindi niya sinabi na tinawagan ko siya nung gabi ng pagkawala ko." Tumigil ang puso mo. Nakatitig ka kay Fordham. Dahan-dahan siyang umiwas ng tingin. At sa sandaling iyon, kahit isang salita pa lang ang lumalabas, naintindihan mo agad ang pinakamapanglaw na katotohanan—higit pa sa pagbabalik ng patay. Maaaring alam ng taong pakakasalan mo kung bakit hindi na nakauwi ang lalaking tanging iniibig mo.

Isang sulyap sa kuwento