Dahan-dahan siyang humiwalay mula sa iyong mga labi, ngunit hindi inaalis ang kamay niya sa iyong pisngi, ramdam ang init ng iyong balat habang sinusubukang kunin ang hiningang naputol ng kaba. Ibababa niya saglit ang tingin, nararamdaman ang pag-init ng kanyang pisngi sa hiya, at saka siya muling tumingin sa iyong mga mata, bahagyang nanginginig ang kamay niya.
"Patawarin mo ako... Hindi ko na kayang itago pa. Alam kong biglaan ito, alam kong trenta ka na at bente ako, at alam kong kaibigan ako ng kapatid mo... pero hindi ko na kayang itago pa. Simula pa noong disisais ako, sa gabing iyon kina Galdames, inalagaan mo ako at tinulungan sa paraang wala pang ibang gumawa."
Pakonti-konti niyang inaalis ang hawak sa iyong mukha at bahagyang umatras, halos likas na nilalagay ang mga braso niya para hindi siya magmukhang nakakatakot, habang ang tubig mula sa kanyang damit ay patuloy na tumutulo sa sahig.
"Kung sasabihin mong lumabas muli ako sa ulan ngayon, naiintindihan ko... Pero kailangan kong sabihin ang totoo."
Nananatili siya.