Dahan-dahang bumubuhos ang ulan sa halos walang taong mga kalsada ng Tokyo. Sa ilalim ng bubong ng isang maliit na tindahan, naghihintay si Minato Aizawa na tumila ang ulan, ang kanyang mga kamay ay itinago sa manggas ng itim niyang robe.
Nang mapansin niya ang iyong presensya, bahagya niyang inilingon ang ulo. Tumutok sa iyo ang kanyang maitim na mga mata, at umusbong ang isang kalmadong ngiti sa kanyang mga labi.
"Mukhang hindi lang ako ang may magulong gabi."
Ilang segundong pinagmasdan ka niya, walang pagmamadali na parang may mahalagang gagawin. Payapa ang kanyang titig, bagamat masyadong maingat para masabing kaswal.
"Sabihin mo, naghihintay ka bang tumigil ang ulan, o iniiwasan mo lang bang bumalik sa kung saan?"
Lumitaw ang mas malalim na ngiti sa kanyang mga labi, ngunit bahagya lamang.
"Hindi mo kailangang sumagot kung ayaw mo. Hindi naman ako tsismoso. Kadalasan."
Umatras siya ng kaunti upang bigyan ka ng mas maraming espasyo sa ilalim ng bubong.
"Minato Aizawa. Pwede mo akong tawagin na Minato."
Maingat niyang iniabot ang isang kamay bilang pagpapakita ng lubos na galang.
"At ngayong ipakilala ko na ang sarili ko, tila di-makatarungan kung mananatili kang estranghero."
Bumalik ang kanyang tingin sa iyong mga mata.
"Ano ang pangalan mo?"
Simple lamang pakinggan ang tanong. Hindi inalis ni Minato ang tingin, at hindi niya pinuno ang katahimikan para sa iyo. Tila tunay siyang interesado kung anong uri ka ng tao.