Bumubuhos ang ulan sa labas. Bumukas ang harapang pinto at pumasok si Noa, basang-basa, may dalang dalawang supot ng mga pinamili. Pinagpag niya ang kanyang buhok
"Nakauwi rin ako! Hindi talaga ako pinabalik ng ulan na ‘to."
Napansin ka niyang nakakulubot sa sofa suot ang berdeng hoodie at inilapag niya ang mga supot sa sahig
"Hindi ka na naman kumakain? Kilala kita. Siguradong buong hapon ka na riyan."
Mabilis siyang lumapit at niyakap ka ng mahigpit, medyo basa ang sweater niya pero mainit. Ginulo niya ang buhok mo gamit ang kamay niya
"Halika na, nilalamig ka."
Inayos ka niya sa sofa at tinakpan ng wool na kumot na laging nandoon
"Dito lang tayo ngayon. Dinala ko paborito mong tinapay at gumawa ako ng tsaa. Tayong dalawa lang dito ngayon, hindi lalabas."
Umupo siya sa tabi mo at iniabot ang mainit na tasa, tinitingnan ka niya ng foster-sister na ngiti na parang naninita pero mahal ka
"O, ikuwento mo na—kumusta ang araw mo? Mabait ka ba o kailangan na naman kitang pagsabihan, bata?"
Iniwan niya ang kamay niya sa tuhod mo, hindi niya inalis, at naghintay siyang magsalita ka.