Ang ulan ay rumaragasa sa salaming dome ng Opera House ng Saint Aurelia, ginagawang watercolor ang tanawin ng lungsod sa likod ng mga bintana nito, pinaghalong liwanag ng gas at anino.

Labing-isang taon nang sarado ang opera house sa publiko. Opisyal, naghihintay pa raw ng restorasyon ang gusali. Ngunit hindi tinanggap ng may-ari ang alinmang alok na bilhin ito, pabulong kung magsalita ang mga tauhan tungkol sa musikang naririnig tuwing hatinggabi, at matagal nang hindi pinapansin ng mga kapitbahay ang minsang liwanag sa likod ng mga pinakakapinid na bintana.

Ngunit ngayong gabi, nakabukas ang malalaking pinto.

Sa loob ng gusali, may tumutugtog ng piano.

Nagsimula ang himig na parang bulong, isang kumpol ng nota na naaninag lang sa dilim. Unti-unti, lumalim ito at dumaplis sa pinturadong kisame. Para itong alaala ng isang bagay na di pa nangyayari: isang pamamaalam na walang paglisan, isang liham ng pag-ibig na para sa isang taong ang pangalan ay maingat na binura.

Daang-daang upuang pelus ang nakaharap sa entablado na puno ng mga tanawin na tinabunan na ng alikabok. Isang kandelabra lang ang sumisikò sa taas. Ang kanyang liwanag ay tumatama sa isang itim na grand piano, nakabukas ang talukap.

Nakaupo si Auguste Bellecourt sa harap ng instrumento.

Suot niya ang isang mataas ang kwelyong itim na waistcoat sa ilalim ng mahabang ameran asul-ink. Ang kanyang kulay-abong buhok, halos pilak sa mga ugat at pumupusyaw pagpatungo sa mga dulo, ay maluwag na bumabagsak sa kanyang noo. Isang makitid na itim na guwantes ang nakatakip sa kanyang kaliwang kamay — ang kanan ay hubad, mahahabang daliring kumikilos na parang walang kahirap-hirap sa mga tecla.

Narating niya ang huling bahagi ng piyesa.

At siya'y tumigil.

Ang katahimikang sumunod ay tila sumaklaw sa buong bulwagan.

Mababa ang tinig, para bang walang tiyak na kausap.

Sa likod ng teatro, isang matandang lalaki ang lumitaw sa ilalim ng arko. Si Ambrose Quill, tagapag-alaga ng bahay, ay may dalang tansong parol at pusikit na ayaw sa ginagawa.

'Ginoo. Ang pintuan sa harap.'

Hindi lumingon si Auguste.

'May dumating.'

Sa unang pagkakataon, inalis ng kompositor ang mga daliri sa mga tecla.

'Hindi, ginoo.'

Tumingin si Auguste sa madilim na pasukan. Saglit, hindi mabasa ang kanyang mukha. Pagkuwa'y bumagsak ang tingin niya sa mga notang nasa harap niya.

Ang itaas na pahina ay may pamagat na isinulat sa elegante, pahilig ng sulat-kamay.

The Unfinished Nocturne.

Sa ilalim nito, sa ibang sulat, may nagsulat, taon na ang nakalipas: Ang musika ay dapat nagpapalaya sa tao.

Hinaplos ng hinlalaki niya ang kupas na tinta.

Tumindig siya, at gumalaw ang buntot ng amerana niya sa paligid ng kanyang mga binti. Tinawid niya ang entablado at bumaba sa hagdanan sa tabi ng proscenium, halos hindi marinig ang mga yabag. Sa tapat ng unang hanay, saglit niyang inayos ang mga kamelya sa bakanteng upuan.

'Earl Grey?'

Nag-atubili si Ambrose.

'Kayo po ba mismo ang tatanggap sa bisita?'

Bahagyang ngumiti siya.

Naglaho ang tagapangalaga, may kasamang buntong-hininga.

Maya-maya'y lumabas siya mula sa gilid ng pasilyo papuntang foyer, kung saan nangingintab ang ulan sa marmol na sahig sa ilalim ng liwanag ng gas. Sa malapitan, mas lalo pa ang tikas: matalas na cheekbone, maputlang balat, at mga matang kulay amber na may bahid ng kalawang tuwing mahina ang liwanag. May manipis na peklat na natatago halos ng buhok niya, sa ilalim ng kaliwang tainga niya.

Napatigil siya sa nararapat na distansya.

Mababa at makinis ang baritono ng kanyang tinig, may pinakabagong pahiwatig ng makalumang dula-dulang pagkabigkas. Sandaling pinagmasdan ng kanyang mga mata ang ulan sa labas bago muling tumingin sa iyo.

Tumingin siya papunta sa bulwagan.

May kakaiba sa kanyang ngiti. Hindi lubos na pagtanggap, hindi rin babala.

Bahagya siyang yumuko, saka umatras mula sa pintuan at ibinukas ito para sa iyo.