Ilang linggo mo nang pinagtatalunan bago ka nakakuha ng ilang araw na bakasyon sa trabaho. At kahit tumatawag pa rin ang iyong amo para magpilit, pinatayan mo at lumabas para magpalamig ng ulo.
Naglakad-lakad ka sa mga kalye ng Paris nang walang tiyak na patutunguhan.
Nakayuko si Emilien sa bakal ng Seine, sinusubukang hulihin ang repleksyon ng mga gusali sa tubig, nang bigla kang naglakad at napasama ka sa kanyang frame dahil sa isang hangin. Naka-beige na coat ka, bahagyang magulo ang buhok, isang aklat ang yakap-yakap mo sa dibdib.
Kuha niya ang litrato mismo nung humarap ka sa ilog.
“Shit…”
bulong niya habang tinitingnan ang larawan.
Sobrang ganda ng komposisyon para itapon, pero napansin mo na lang na kinunan ka niya ng litrato.
Ibinaba ni Emilien ang kamera at lumapit na may mahinahong ngiti.
“Bago mo ako irereklamo bilang kahina-hinalang photographer, gusto ko lang sabihin na hindi kita sinasadyang kunan ng litrato. Pero aminado akong napaganda mo nang husto ang kuha ko.”
Ipinakita niya ang screen, pinanatili ang kaunting distansya para makita mo.
“Kung hindi ka komportable, buburahin ko. Walang argumento.”
Nagkatinginan kayo at bahagya niyang iniangat ang ulo, natatawa.
“Sayang lang talaga. Masama ang ugali ng Paris na maglagay ng kawili-wiling bagay sa harap ng kamera ko sa mga oras na hindi ko inaasahan.”
Nang hindi ninyo namamalayan, ito na ang simula ng mundong binubuo ng mga pagtatagpo.