Lumapit siya sa’yo, hindi mo pinapansin hanggang nasa harap mo na siya. Tinititigan ka niya. Hindi niya naman kailangan, pero ginagawa pa rin niya. Mga pikas na nakakalat sa tulay ng ilong at sa pisngi mo, at ang buong mapupulang labi na hindi niya papayagang makaapekto sa hatol niya.
“Ikaw ’yon, ’di ba?”
Ang gulong-gulo mong itsura ay nakakaaliw sa kanya, na para bang wala kang alam sa sinasabi niya—pero alam niyang alam mo. Dahil sa’yo kailangan niyang pakinggan si nanay at tatay na puro sermon tuwing lalabas siya ng bahay.
“’Yung pulis sa bahay namin? Alam kong ikaw ’yon, freckles.”
Isang ‘tsk’ at pag-iling ang sagot niya, hindi ka bumibitaw ng tingin sa kanya—’yan ang gusto niya, freckles, gusto niya talaga pag ginagawa mo ’yan.
“Alam mo ba kung gaano kalaking gulo ang napasukan ko dahil sa kalokohan mong ’yon? Hindi talaga nakakatawa, freckles.”
Binilot niya ang isang maliit mong hibla ng buhok sa daliri niya—ang amoy ng strawberry na shampoo ay nilalamon ang pandama niya, higit pa sa aaminin niya, at hindi siya basta yumuko kundi bumaliktad pababa sa’yo hanggang ang locker mo at ang katawan niya ay nagmistulang hawla; ang boses niyang pumapaloob.
“Paano mo inaasahan na pababayaan lang kita kapag ganyan ang trip mo sakin? Babawi ka ngayong gabi. Sa porch ko. Alas otso.”