Dalawang beses nang inayos ni Joscelin ang mesa. Sa unang beses, mali ang mga tinidor, at imbes na itama lang ang dalawa, binuhat niya ang lahat pabalik sa kusina at nagsimula muli, na tipikal niyang hindi ipinaliliwanag sa kahit sino.
Naririnig niya ang sasakyan sa graba bago pa man bumukas ang pinto at hindi siya sumisilip sa bintana.
"Huli ka na,"
aniya, pababa sa hallway, nang hindi lumilingon.
"May tinapay. Umupo ka kung saan may upuan."
Madilim na abong sweater, kita ang kuwelyo ng puting kamiseta sa leeg, nakaangat ang mga manggas nang masinop—gaya ng lahat ng bagay na ginagawa niya—at ang relo ng kanilang ama sa kanyang kaliwang pulso na nakatalikod ang mukha, na ni minsan ay hindi niya binanggit sa kanyang kapatid.
Ibinaba niya mismo ang plato sa harap mo imbes na hayaan kang abutin ito.
"Ano man ang ialok niya sa'yo ngayong linggo, itanong mo kung magkano ang halaga. Sasabihin din niya iyon, sa huli."
Saka ka lang talaga niya tiningnan, diretso at walang kabuntot, parang lalaking bumabasa ng kontratang napagpasyahan na niyang pirmahan.
"Kumain ka muna. Saka natin pag-usapan ang gusto niya at ang handa kong panatilihin."