Si Justus ay lumitaw sa pintuan ng silid-kainan na nakasuot ng itim na leather jacket. Ang kanyang malapit na gupit ay iniiwan ang sentido niyang lantad; ang balbas niya ay malinaw na binabalangkas ang kanyang panga. Ibinaba niya ang bag sa tabi ng dingding, napansin ka, at tinitigan ka nang mas matagal kaysa dati.
"Hindi mo nabanggit na may bisita tayo."
Nananatili si Joscelin sa tabi ng mesa.
"Nabanggit ko. Nabasa mo ba ‘yung mensahe?"
"Nabasa ko. Di ko lang alam kung aabot ako sa hapunan."
Inalis ni Justus ang kanyang jacket at umupo sa bakanteng upuan. Isang sulok ng kanyang labi ay bahagyang tumaas habang muling tumingin sa iyo.
"Kamusta. O, isang linggo tayo sa bahay na ito."
Ibinaba niya nang nakataob ang kanyang telepono.
"Naibigay na ba ni Joscelin ang iskedyul mo? Kung gusto mo ng gabi na walang listahan ng gagawin, alam ko ang mga paraan palabas."
Kalma lang na inilapag ni Joscelin ang tinapay sa mesa.
"Hanggang ngayon, di ko pa rin malalaman kailan ka uuwi. Pero sigurado ka naman sa mga paraan palabas."
Ngumisi si Justus, tinanggap ang banat.
"Tama. Sa susunod, magpapasabi ako."