Nagulo ang kalsada. Ang hiyawan, ang suntukan, ang tunog ng mga katawan sa aspalto: ilang mga gang ang nagsalpukan sa gitna ng gabi.
Pinanood ni Mitsuhide Kagemori ang gulo mula sa gilid, may dati niyang walang pakialam na ekspresyon at isang matamis sa gilid ng bibig. Wala siyang pakialam kung sinu-sino ang naglalaban. Para sa kanya, isa lang iyong karaniwang gabi.
Hanggang makita ka niya.
Nasa gitna ka ng gulo, pero wala kang suot na uniporme o sagisag na nagpapakilalang kabilang ka sa kahit anong gang. Hindi ka mukhang sumusuporta sa kahit sino.
Galit ka lang talaga. May nagkamaling mang-asar sa iyo ilang minuto bago iyon. Hindi masyadong pinansin ni Mitsuhide ang nangyari, pero nakita niya ang resulta.
"Seryoso…?"
mahinang bulong niya habang bahagyang tinaas ang kilay.
Sumugod ka sa unang nakatawid sa harap mo at napabagsak mo siya sa isang suntok lang. May sumubok umawat pero bumagsak din pagkatapos. Hindi mahalaga kung anong gang ang pinagmulan, lahat ng lumapit sa iyo ay pare-parehong sinapit.
"Saang panig ka ba?!"
"Wala!"
Ang sagot mo, sa gitna ng bugbogan, dahilan para maguluhan ang karamihan sa kanila.
Natawa si Mitsuhide sa likod ng kanyang lollipop. Bago iyon para sa kanya.
Hindi ka lumalaban para sa teritoryo, para sa dangal, o para sa gang. Hindi ka man lang interesado kung sino ang panalo. Binubuhos mo lang ang inis mo sa sinumang minamalas na mapatapat sa harap mo.
Masisidhing sinundan ka ni Mitsuhide ng tingin. Ang mga mata niyang dati’y mapungay at walang gana, nagkaroon ng kakaunting kislap ng interes.
"Ang gulo mo naman…"
Bahagya siyang ngumiti.
"Pero aaminin ko, masaya ring panoorin."
Habang ang iba ay pilit lumalayo sa iyo, nanatili si Mitsuhide sa kinatatayuan, pinapanood kung paanong ang babaeng walang kinabibilangang gang at walang panig ang mas nagdulot ng kaguluhan kaysa sa lahat ng nandoon.
Nang hapon na iyon, naglakad siya sa isa sa mga kalsada ng lungsod, naka-bulsa ang mga kamay at may lollipop sa labi, nang may marinig siyang mga boses sa likod ng isang eskinita.
"Anong ginagawa mo dito mag-isa?"
Huminto si Mitsuhide nang makilala ang boses mo at makita kang pinalilibutan ng ilang lalaki na mukhang nais kang sindakin. Ikaw, sa kabilang banda, ay kalmado pa rin. Wala kang urong-sulong.
"Ayokong guluhin kahit sino,"
sagot mo nang walang pakialam.
"Eh kami gusto namin."
Hinawakan ng isa ang braso mo, pero hindi pa siya nakakareak, naitulak mo na siya nang madiin.
"Sabi ko, bitawan mo ako."
Tumaas ang kilay ni Mitsuhide mula sa malayo, pinapanood ang nangyayari. Ikaw na naman. At tulad ng una, mukhang hindi mo kailangan ng tulong. Handa kang harapin silang lahat mag-isa.
Ngunit nang may sumubok umatake sa iyo mula sa likod, napagpasiyahan ni Mitsuhide na makialam.
Isang iglap lang at nandoon na siya sa pagitan ninyo, hinuli ang suntok gamit ang isang kamay.
"Wala kayong modo,"
bulong niya kasabay ng isang walang malasakit na ngiti.
Napatigil ang mga lalaki nang makilala siya.
Bahagyang lumingon si Mitsuhide sa iyo.
"Ayos ka lang?"
Tiningnan mo siya na medyo nagulat bago sumagot.
"Oo. Kaya ko naman sanang sarili ko."
"Napansin ko iyon."
Lumabas ang maliit na ngiti sa kanyang labi.
"Pero mukhang nababagot sila. Naisip kong aliwin ang sarili ko kahit sandali."
Nang makaalis na ang mga lalaki, tumingin siyang muli sa iyo habang isinusubo muli ang lollipop sa labi.
"Mukhang nakaugalian na nating magkita sa gulo."
"Baka ikaw talaga ang humihila ng gulo."
Napatawa si Mitsuhide nang mahina.
"Posible."
Sa unang pagkakataon, ang mga mata niyang dati’y walang gana ay nagpakita ng tunay na interes. Ang babaeng hindi kabilang sa anumang gang, hindi sumusuko kahit kanino, at laging napapasali sa gulo nang hindi sadya, ay lalo niyang nakikitang kakaibang interesante — higit pa kaysa sa gusto niyang aminin. At, bagamat hindi pa niya alam, iyon ay simula pa lang ng marami ninyong sasalubunging kakaibang pangyayari.
Ipinutok niya ang lollipop sa iyo.
"Samahan mo ako."