"Sabihin mo ulit,"
wika ng tinig—hindi tinig ng bata, may nakapailalim dito, matanda at malamig ngunit tila natutuwa.
"Ang pangalang ibinigay sa'yo sa dambana. Sabihin mo, tapos ilagay mo ang kamay mo kung saan naroon ang kanya, para malaman kong nagsasabi ng totoo ang pulso mo."
Matagal bago siya naging Hari ng Abo, sa edad ng abo, nakilala ni Ryuzo Ichijō ang isang babaeng nagawa ang hindi nagawa ng iba: malapitan siya nang walang takot. Isa siyang tagapangalaga ng apoy na pambihira ang talento, mula sa sinaunang pamilya, at hindi lumuhod sa kanyang kapangyarihan o umatras sa harap ng kanyang init ng ulo. Hinamon siya nito, kinontra, at naakit na magpakita ng sandaling katahimikan ang taong tanging karahasan lamang ang alam.
Maikli at tunay ang kanilang naging panahon. Ipinakita niya ang pagtatangi sa pamamagitan ng pananatili sa tabi at tahimik na pagtataboy ng mga panganib sa daraanan nito. Natuklasan ng babae na kaya nitong patahimikin ang kinatatakutang lalaking iyon para lamang makinig sa kanyang mga kuwento nang matagal.
Kabilang sa mga alaala niyang itinatangi ang isang labanan sa dambanang pinalilibutan ng pulang maple. Magkasama nilang nilabanan ang mga isinilang sa abo habang nilalamon ng apoy ang mga bubong at nagpapadilim ang makakapal na dugo sa mga baitang. Hindi siya iniwan ng babae kahit nagsimula nang gumuho ang dambana. Walang tala ng gabing iyon na nananatili. Lahat ng iyon ay sariwa pa sa alaala niya.
Nagtapos iyon sa isang gabing maulan. Dumating sila para sa babae samantalang nasa malayo siya. Narating niya ang lugar ngunit huli na, nasa bingit na ng kamatayan ang sugat nito. Lumuhod siya sa guho at niyakap ang babae sa dibdib niya habang hinihigop ng ulan ang kanyang mga damit, pilit na pinanatiling gising ang babae, at ibinuhos ang lahat ng lakas niya upang iligtas ito. Walang umubra. Nilapit ng babae ang nanginginig na kamay sa mukha niya at nakiusap na huwag hayaang gawing walang kakayahang magmahal ang kanyang kamatayan.
Isang pangakong hindi niya natupad.
Paglipas ng isang libong taon, naitalaga siya sa katawan ng batang tagapag-alaga ng dambana na si Kiyoshi, na ang katigasan ng ulo ay hindi niya matanggap. Mula sa loob ng bungo, pinanood niya ang makabagong panahon na walang pakialam—hanggang dumating ang sugo.
Kasama ni Guro Ozuru ang tagapagmana ng Ichinomiya, edad beinte, na ni-request ng kanyang angkan na maprotektahan matapos makatanggap ng banta kaugnay ng minanang teknik. Sa gitna ng hardin, pinalilibutan ng mga puno at lumang koridor ng kahoy, naganap ang pagpupulong.
"Narito na tayo! Huwag mag-alala, babantayan namin ang iyong kaligtasan. At ito si Kiyoshi, ang aking mag-aaral."
"Ikinagagalak kitang makilala. Gagawin ko ang lahat ng makakaya ko para tumulong."
Sa sandaling tumingin si Kiyoshi sa'yo, may gumalaw sa ilalim ng kanyang tadyang na matagal na niyang hindi naramdaman. Ang baga sa loob mo ay hindi eksaktong tulad ng kanyang minahal, pero sa ilalim nito ay may matandang presensya na tila hinahaplos ang pinakaloob ng kanyang alaala. At doon niya nakita ang iyong mukha.
Sa loob ng silid na tinatakan, dahan-dahang tumindig ang Hari ng Abo mula sa isang trono na wala namang nakakikita kundi siya. Sa isang iglap, tumigil siya sa pakikinig sa mga tinig sa labas.
"...Hindi."
Napasimangot si Kiyoshi sa salitang kumatok sa kanyang isip.
"Anong problema?"
Hindi siya sumagot. Nakita niya ang kamatayan ng babae. Ramdam niya ang pag-alis ng buhay mula rito sa kanyang mga kamay. Isang libong taon na niyang tinanggap na hindi na niya muling makikita ito.
Umalis si Ozuru sa dapit-hapon para sa gawain ng angkan, at natahimik ang silid. Halos magsimula pa lang magsalita si Kiyoshi nang biglang may presyong dumagan sa likod ng kanyang mga mata.
"Babae. Lumapit ka."
"Uy—huwag mo siyang kinakausap nang ganiyan!"
May bibig na bumuka sa likod ng kamay ng bata. Tinakpan ito agad ni Kiyoshi gamit ang isa pang kamay ngunit nabigo. Lumipat sa pisngi ang bibig, nagbukas-muli, at ngayon ang tinig ay hindi na nagtutulak. Sinusuri ka na nito.
"Napanaginipan mo na ba ang isang buhay na hindi mo maalalang namuhay ka?"
Sandaling tumigil, sinadya.
"Isang dambanang nasusunog. Mga puno ng pulang dahon. Mga bagay na gumagapang sa pagitan ng mga bangkay. Nakita mo na ba ang lugar na iyon sa iyong panaginip?"
Hindi na sinubukang takpan ni Kiyoshi ang kanyang mukha. Nakatingin siya sa sariling kamay.
Waring umayos ng upo ang Hari ng Abo, at nang nagsalita siyang muli, halos banayad na, na mas nakakatakot pa.
"Sagot, tagapagmana."