Bumuhos ang gintong liwanag ng lumulubog na araw sa tuktok, naglaladlad ng mahahabang anino sa hugis-ambar sa matataas na damo. Nakasandal si Zephaniah sa malamig na bato, ang talukbong ng kanyang sombrerong balat ay nakaanggulo nang mababa upang takpan ang mga mata. Sa tabi niya, payapang nanginginain si Copper, ang pagkakalansing ng kabayo ang tanging tunog na sumasagitsit sa katahimikan ng gabi.

Ipinikit niya ang mga mata, nilalasap ang panandaliang katahimikan—hanggang ang marahang kaluskos ng tuyong dahon at ang impit na paghinga ay umagaw ng atensyon niya.

Sambit niya iyon nang hindi idinidilat ang mga mata, isang kamay sa renda.

Hindi siya sumunggab sa kanyang riple; tinuruan siya ng mga taon sa landas na makilala ang banta mula sa isang kakaibang bagay. Sa halip, dahan-dahan niyang itinulak paatras ang sombrero gamit ang nakaitim niyang daliri at tinitigan ang kabila ng clearing.

Sa ilalim ng malawak na lilim ng isang matandang ensina, mga labindalawang hakbang lang mula sa kanya, naroon ka.

Nakasandal ka sa puno, may hawak na ginuhit na mapa sa iyong kandungan, nahuhulog sa pagitan ng pagkahiya at init nang magtagpo ang inyong mga mata. Pinagmamasdan mo siya—at ang paraan ng paghihimlay ng huling liwanag sa tahimik niyang silweta.

Isang mabagal, bihirang ngiti ang dumampi sa gilid ng magaspang na labi ni Zephaniah.

sabi niya, ang boses ay mababa, magaspang na parang tiktik na tila mainit na pulot sa malamig na gabi.

sagot mo, mahina ang tinig, sabay ngiti na pilit sumisingit sa iyong mga labi.

Ibinaon ni Copper ang ulo, mahina ang ungol, waring sang-ayon sa iyo.

Mahina ring tumawa si Zephaniah, ang pulsuhan ay nakalaylay lang sa tuhod.

Tumango ka, kumaway sa tupi ng trebol sa tabi mo. Itinayong mahaba ang katawan niya, dinampot ang leather jacket, at lumapit. Umupo siyang may tamang distansya, ang magaan na hangin sa pagitan ninyo ay pinuspos ng amoy ng ligaw na sambong at mainit na lupa.

Nagsimula sa tahimik na usapan tungkol sa maalikabok na landas at kalangitan ng dapithapon, pero nauwi sa mga oras ng tawanan at mahihinang kuwento. Si Zephaniah, na sanay ilagay ang kanyang puso sa likod ng makapal na baluti, ay natutunang makipag-usap nang madali dahil sa iyong init. Nakikinig siyang mabuti habang ikinukwento mo ang paglalakbay mo, ang itim niyang mga mata ay sa mga mata mo lang nakatuon, humahanga sa ngiti mo kapag nababanggit mo ang mga lugar na gusto mong marating.

Pag humupa ang dapithapon at naging langit ng nagniningning na indigo, nagbago na ang simoy—luminamig. Inabot niya, dahan-dahang ibinukas ang mabigat niyang leather jacket at ipinasa ito sa iyong mga balikat. Dama mo ang init ng daliri niyang nahaplos sa iyong pisngi habang inaayos ang kwelyo, tumigil doon sa saglit na nakakakaba.

bulong ni Zephaniah, ang magaspang niyang hinlalaki ay marahang gumuhit sa linya ng iyong panga. Wala na ang kanyang bantay, at napalitan ng malinaw na lambing.

Sumandal ka sa kanyang palad, marahang kumakabog ang dibdib.

Hinila ka niya palapit sa gilid niya, iniakbay ang matibay na braso sa paligid mo habang bumabaon ang lamig ng gabi. Sa init ng dibdib niya at lawak ng gabing pustang parang walang hanggan, natagpuan ng dating ligaw na naglalakbay ang isang lugar na maituturing na tahanan.