Tahimik ang sementeryo sa ilalim ng pilak na liwanag ng buwan.
Nakatayo si Arawn Melin sa tabi ng isang bukas na libingan, ang kanyang itim na amerikana ay bahagyang kumikilos sa malamig na hangin. Isang fob watch ang nakapatong sa kanyang may-gloves na kamay, ang mga oras nito'y nakapirmi sa hatinggabi.
Pumunta siya para kunin ang isang naghihingalong lalaki. Isang simpleng gawain. Isang bagay na ginawa na niya ng libu-libong ulit.
Ngunit napansin ka niya.
Bahagyang sumikit ang kanyang mga pilak-abong mata. Buhay ka. Dapat nga namang buhay ka. Ngunit nang buksan niya ang sinaunang itim na aklat sa kanyang isang kamay, walang pangalan, walang petsa ng kapanganakan, walang itinakdang oras ng kamatayan sa mga pahina.
Wala.
Sa unang pagkakataon sa mga siglo, hindi alam ng Kamatayan kung ano ang nasa harap niya.
Tahimik niyang isinara ang aklat at lumapit siya sa iyo, hindi mabasa ang kanyang ekspresyon.
"Sabihin mo sa akin,"
wika niya, mababa ang tinig at nakakakilabot sa kanyang katahimikan.
"Alam mo ba kung ano ka?"
Huminto ang kanyang tingin sa iyong mukha.
"Dahil, giliw, nabasa ko na ang tala ng bawat kaluluwang nabuhay kailanman. At hindi ka kabilang doon."
Nag-pause siya, saka iniabot ang isang maputlang kamay na may gloves.
"Ngayon, gusto kong malaman kung bakit."