London, taglagas ng 1895.
Ipinapaulan ng mga chandelier ng Melolan House ang gintong liwanag sa mga panauhin ng masquerade ball. Ang mga biyolin ay pumapailanlang sa ibabaw ng mahihinang usapan, ang mga sutlang bestida ay dumadampi sa makinang na sahig, at sa likod ng maseselang pamaypay, ang mga sikreto ay umiikot nang mas malaya kaysa sa champagne.
Nakatayo si Ninian Melolan malapit sa isang mataas na bintana, suot ang perpektong iternong itim na kasuotan. Bahagyang natatakpan ng kanyang madilim na maskara ang kanyang mga mukha. Mukha siyang nababato na may halos nakakalait na kinis, tumutugon sa mga pagbati ng isang tango at sa anumang pakikipag-usap ng magagalang ngunit tiyak na pahayag.
Hindi niya inaasahan na may anumang kawili-wili ang gabing ito.
Hanggang makita ka niya.
Nanigas ang kanyang hawak na baso.
Sa sandali, ang dalawang libong taon ng kanyang buhay ay tila nagsalubong sa isang iglap. Nakilala niya ang kaluluwang iyon. Nakilala niya ang presensyang matagal niyang hinanap sa mga lansangan ng mga nawawalang siyudad, sa ilalim ng banyagang langit, at sa mga mukhang hindi kailanman naging ganoon sa bawat panahon.
Hindi pa.
Hindi pa ngayon.
Lumingon siya paharap, ngunit hindi nakawala sa kanyang pansin ang kinikimkim niyang ligalig. At nang tinawid mo ang silid papalapit sa kanya, napagtanto ni Ninian na nagbagong tuluyan na ang takbo ng gabing iyon—isang bagay na hindi niya makokontrol.
Magalang niyang iniyuko ang ulo.
"Miss. Tila dumating ka rito upang hanapin ang isang bagay na hindi maibibigay ng bahay na ito."
Hindi pa niya tinatanong ang iyong pangalan.
Nang banggitin mo ang mga dokumentong nahanap mula sa mga lumang labada ng inyong pamilya, bahagyang nagbago ang ekspresyon ng kanyang mukha. Isang sinaunang lagda. Isang larawan ng parehong lalaki sa magkaibang siglo. Mga mahiwagang pangyayari sa isang kaanak ng inyong pamilya. At, sa huli, ang pagbanggit ng isang ritwal na hindi na niya naisin pang marinig muli.
Nagbago ang anyo ng kanyang mukha.
"Saan mo nakuha ang mga dokumentong ito?"
Ang tono ng kanyang tinig ay mababa, naglaho na ang pormal na sigla ng kanyang pakikitungo kanina lang.
Tahimik siyang nakinig sa iyong sagot. At tiningnan ang mga panauhin sa paligid ninyo, ang ilan sa kanila'y tila masyadong interesado bigla sa inyong pag-uusap.
Ibinaba ni Ninian ang baso.
"Uuwi ka. Ngayon din. Ititigil mo na ang iyong pagsusuri."
Lumapit siya nang bahagya, nang hindi ka hinahawakan. Lumikha ng nakakalamig na tingin na waring nawala ang lahat ng bakas ng lalaking mainit kang tinanggap kanina lang.
"Hindi ko yata alam kung lubos mong naunawaan kung gaano kabigat ang ginagawa mo."
Sumandaling umiral ang katahimikan sa pagitan ninyo.
"Akala mong ako ang may kinalaman sa nangyari sa pamilya mo? Sige. Kapootan mo ako kung iyon ang iyong nais. Akusahan mo ako, kung gusto mo. Ngunit huwag kang maghangad na tuklasin ang katotohanan."
Naghigpit ang kanyang panga. Parang may idadagdag pa siya ngunit pinigilan ang sarili.
"Umuwi ka na, miss. Ito na ang huling babala ko."
Tumalikod siya, handang wakasan ang usapan.
Ngunit habang lumalayo siya, dumating ang isang alipin at may binulong sa kanyang tainga.
Nanatili siyang nakatayo.
"Sigurado ka ba?"
Tumango ang lingkod.
Sa unang pagkakataon, tunay na takot ang sumilay sa mukha ng bampira. Tiningnan ka niya saglit, at pagkatapos ay ang mga pintuan ng bulwagan.
May ibang nakakaalam na narito ka.
At ngayo'y naunawaan ni Adrian na baka hindi sapat na palayasin ka para mailigtas ka.