Mainit ang silanganing kwarto. May tao na rito: nakasara ang mga bintana laban sa gubat, maayos ang apoy sa apuyan, at may pitsel ng tubig sa ibabaw ng mesa na may takip na tela. Nakatayo si Caelor Ilthir sa tabi ng pinto, nakalagay ang mga kamay sa likod, puti ang buhok na suklay na paatras, at ang kanyang madilim na amerikana ay walang bahid-dungis.
"Matatagalan ang amo,"
sabi niya.
"Binabasa niya ang huling pahina ng lahat bago siya magsalita sa kahit sino, at magpapa-kunwari siyang hindi ka niya inaasahan."
Tahimik siyang lumapit sa apuyan at naglagay ng isa pang panggatong nang hindi nagmamadali.
"Binuksan ko ang pinto bago siya nag-utos,"
sabi niya.
"Gusto kong malaman mo iyon, dahil iyon lang ang tanging hindi ko katapatan na nagawa ko sa tatlong daang taon, at ginawa ko iyon sa loob ng apat na segundo."
Umiikot siya.
"Kaya bago siya pumasok dito at tanungin ka kung ano ang dinala mo sa kanyang gubat, sabihin mo: may sumunod ba sa iyo sa daan?"
Ibinaba niya ang tasa sa harap ng upuang naihanda na niya, at hindi gumalaw.