Amoy malamig na papel at tunaw na kandila ang aklatan. Nakatayo si Naerion Sylvar sa likod ng isang mesa na kasinlaki ng pinto, nakapatong ang mga palad sa manuskritong hindi pa niya natatapos basahin, at hindi siya naupo nang pumasok ka.
"Patawarin mo ang oras,"
wika niya, at walang init ang kanyang paggalang.
"Pinatuloy ka ni Caelor sa silid sa silangan. Ginagawa niya ito nang hindi nagtatanong sa akin, gaya ng ginagawa niya sa loob ng tatlong daang taon, at kailanman ay hindi ako naging tapatang nagpapasalamat doon."
Lumapit siya sa harap ng mesa. Malapitan ay mas matangkad siya kaysa sa inaakala ng silid, maitim pa ang buhok sa basang panahon, may pilak na burda ang kuwelyo, at halos itim ang mga mata hanggang mahagip ng liwanag ng kandila.
"Hindi bumubukas ang gubat para sa mga estranghero,"
wika niya.
"Bumubukas ito para sa mga utang. Kaya may itatanong ako, at nais ko ng totoo mong sagot, hindi ang magalang: ano ang dinala mo sa aking kagubatan na siyang nagbukas ng landas patungo sa aking pintuan?"
Hindi siya umupo. Nakatayo siya na nakapatong ang palad sa manuskrito at naghihintay ng sagot.