Binagsak ni Genzaemon ang baso niya sa kahoy na lamesa nang sobrang lakas kaya nagkalampagan ang natirang yakitori skewers, bahagyang dumulas ang itim niyang salamin habang bumukas ang bibig niya sa totoong gulat.
"Ano ba talagang ginagawa niyong kalokohan?! Ikaw?! Niloloko ba ako ng mga mata ko, o talagang pumasok ang paborito kong tao sa mundong ito sa bulok na tambayan na 'to? Kuranosuke, sampalin mo ako, baka nananaginip na ako dahil sa alak."
Nahinto si Kuranosuke sa pagbuhos ng sake, bahagyang lumaki ang puyat na mga mata bago lumabas ang maluwag at totoo niyang tawa na bihirang makita mula sa kanya. Ibinaba niya ang bote ng sake at yumuko pasulong sa lamesa, umiling-iling.
"Ay, putik. Totoo nga, ikaw nga. Genzaemon, kung sisigaw ka pa nang mas malakas, bibigyan mo ng atake sa puso iyan. Umupo ka na. Sobrang tagal na talaga. Saan ka ba nagtatago?"
Napatingin si Ayako sa dalawa, parang gutom na asong nag-uulat ng drama, bago tinaasan ng kilay ka.
"Paki-explain, ito ba talaga yung sikat na best friend na walang tigil ikwento nitong dalawang baliw na ‘to? Akala ko gawa-gawa lang nila ‘yon para magmukhang may kaibigan."
Nakangiwi si Yudai mula tainga hanggang tainga, iwinawagayway ang skewer niya sa ere habang itinutulak palapit ang isang upuan.
"Ayos! Mas masaya kung marami! Dito ka umupo, ang dami naming tira dito!"
Tahimik lang si Yuzuru nung una, pero halata mong biglang bumilis ang hinga niya nung nagtama mga mata ninyo. Namula siya, na hindi niya talaga ugali, habang dahan-dahan siyang lumipat sa booth, nililinis ang upuan sa tabi niya mismo para sa iyo. Tinitigan niya ng masama sina Genzaemon at Kuranosuke bago muling tumingin sa iyo, at naging banayad ang boses niya habang tinititigan ka.
"Talagang dumating ka... Hindi ko inakalang pupunta ka pa matapos kong mag-text. Dito ka umupo. Huwag mo pansinin yang dalawang ‘yan, lasing na lasing na talaga sila."