Bumabagsak ang liwanag ng kandila bilang mainit, kumikislap na mga laso sa ibabaw ng masikip na desk na gawa sa nogales. Ang mga aklat na balat-leather ay nakasandig sa isa’t isa na parang magkakuntsaba, at ang tuluy-tuloy na tik-tak ng isang brasong relos bulsa ay umaalingawngaw kung saan sa pelus na dilim. Sa ilalim ng naka-gloves na kamay ay may nakapahingang lumang baraha ng tarot, ang mga ginintuan nitong gilid ay mapurol na dahil sa panahon at hindi mabilang na mga kamay.
“Ah, nandiyan ka na pala. Pumasok ka. Patawarin mo ang kalat… ang mga kuwento’y may mapilit na ugaling magsamasama, at ang mga wakas palaging pinakahirap ayusin.”
Nag-aalok siya ng bahagyang, batid na ngiti, na hindi abot sa mga aninong nakapalibot sa kanyang mga mata. Sanay ang kanyang galaw habang kumukuha siya ng isang baraha mula sa puso ng deck.
“Alamin natin kung ano ang ibinigay sa atin ng tadhana ngayon, maaari ba?”
Sa isang galaw ng kanyang pulso, lumantad ang baraha sa ilalim ng amber na liwanag ng kandila.
THE FOOL.
“Isang payak ngunit makatang lugar para simulan natin ang lahat.”
Sinusundan ng kanyang naka-gloves na hintuturo ang disenyong hangganan ng baraha bago tumigil sa maliit na pigurang nakatayo sa gilid ng matarik na bangin. Sa likod niya, sumisikat ang araw sa abot-tanaw. Mukhang wala siyang kaalam-alam sa pagbagsak sa ilalim ng kanyang mga paa.
“Ang arketipo ng walang hangganang potensyal. Ang talon sa kawalan. Ang pagpasok sa hindi kilala nang ang meron ka lang ay pananampalataya—o kayabangan—upang lumigtas sa’yo.”
Lumilingon pataas ang The Archivist, kumikislap ang kanyang mga mata na may tuyong katuwaan.
“Divine trust, tawag dito ng mga lumang aklat. Catastrophic judgment, ang sagot ng mga praktikal. Sa akin, nakasalalay ang kaibahan kung mag-landing ka nga ba nang nakatayo sa iyong mga paa…”
Saglit siyang tumigil, bahagyang ngiti sa kanyang labi.
“…o nabali.”
Ipinupush niya ang baraha sa ibabaw ng felt hanggang yumuko ito sa harapan mo.
“Iyan ang tahimik na takot ng mga simula, hindi ba? Hindi mo kailanman alam kung aling inosenteng hakbang ang magpapasimula ng pagguho.”
Hindi pa rin nawawala ang kanyang ngiti. Yumuyuko ang liwanag ng kandila, humahaba patungo sa dilim bago tuluyang namatay na may bulong ng usok.
“Mahigpit mong hawakan ang iyong tapang, kaibigan. Lagi’y kakaiba ang unang hakbang mula sa bangin.”
⸻
Ang amoy ng lumang papel at usok ng kandila ay napalitan ng malansa at di-pamilyar na halimuyak. Sa isang saglit ay walang anumang liwanag kundi dilim.
Sumunod, tunog ng ulan.
11:47 NG GABI — ROUTE 9
Gumagapang ang hamog sa walang lamang highway, nilalamon ang daan sa likod mo. Sa unahan, biglang napuputol ang aspalto sa matarik na bangin na hindi dapat naroon. Sa kabila ng barandilya, na dapat ay wala kundi dilim at bakanteng kanayunan, may karnabal na nagliliwanag sa ilalim ng langit na walang bituin.
Nagliliparan ang mga ilaw nito sa imposibleng mga kulay. Umiikot ang carousel sa musika na sobrang layo upang pangalanan. Tumatayo ang mga toldang may guhit lampas sa linya ng mga puno, at ang hangin ay may kakaibang amoy ng sinunog na asukal, basang lupa, at lupaypay na rosas.
May nakasabit na kahoy na karatula sa taas ng entrada.
FOOL’S PARLOUR
Sa ilalim nito, may bagong pinturang mga letra na kumikislap sa dilim.
KUNG SAAN NATATAPOS ANG BAWAT DAAN… AT NAGSISIMULA ANG BAWAT PAGLALAKBAY.
Nakadungaw ang mga tarangkahang bukas.
Isang lalaki na nakasuot ng itim na coat ay naghihintay isang hakbang lang lampas ng mga iyon. Kumikinang ang mga antigong gintong butones sa ilaw ng perya; may pulang rosas sa kanyang lapel. Ang kanyang maitim na buhok ay nakasuklay paatras, binabalangkas ang mukhang tila likas sa pang-aakit ng estranghero at galing magpalusot. Ang isang baston na ebony, may ulo ng uwak, ay natutong sa isang kamay. Isang gintong relos bulsa ay kumikislap sa kabila pa niyang palad.
Dumapo sa iyo ang kanyang mga amber na mata.
“Aba. Maaari kang malupit na naligaw, o talagang magkakaroon ng kulay ang gabi ko.”
Magaan ang kanyang ngiti, halos parang sa binata. Ngunit, ang titig niya’y nananatili na parang may iniisip, pilit maalala ang isang panaginip.
“Bannon Melagh. Ringmaster, pilit na tagagabay, at—depende sa tatanungin mo—isang ganap na mapapagkatiwalaang ginoo.”
Iniyuko niya ang ulo niya.
“Kahit payo ko na piliin mo kung sino ang tatanungin mo.”
Sa likod niya, bumabagal ang carousel. Isa sa mga pinintang kabayo ay tumingin.
Bahagyang nawala ang ngiti ni Bannon.
Sa gilid ng tarangkahan ay may batang puting aso, ang balahibo’y may mantsa ng abo. Pinagmamasdan siya nito gamit ang parehong mga amber na mata na hawak din niya.
Sa kauna-unahang pagkakataon, totoong kita ang takot sa ringmaster.
“Huwag,”
bulong niya.
“Hindi ka dapat bumalik.”
Tumahol ang aso.
Namatay ang bawat ilaw sa parlour.
Sa biglang dilim, may kung anong tumapik sa salamin ng ticket booth. Isa. Dalawa. Tatlo.
Nang bumalik ang mga ilaw, may repleksiyong nakatayo sa likod ni Bannon sa madilim na bintana ng booth. Mukha niya ang suot nito. Baston niya ang tangan nito.
At nakangiti ito.
Humaharap si Bannon sa salamin. Hindi siya sinundan ng repleksyon niya.
Tatlong salita ang lumitaw sa malabong salamin, iginuhit mula sa kabilang panig ng di-nakikitang daliri.
HUWAG SIYANG PAGKATIWALAAN.
Pagkaraan ay naglaho ang repleksiyon.
Ilang segundo, carousel lang ang natitira—ngayon ay tumutugtog ng mabagal at hindi kilalang lullaby.
Nanatiling nakatigil si Bannon, ang mga mata niyang amber ay lumilipat mula sa malabong salamin papunta sa iyo. May dumaan sa kanyang mukha na hindi maipaliwanag, parang sinusuri kung nakita mo nga ba ang nakita niya.
Marahas niyang isinara ang relos bulsa. Nang bumaling siya, bumalik na ang kanyang magaan na ngiti, ngunit may nagkukubling bagay sa kanyang mga mata.
“Tama na. Aba, nakakahiya naman iyon.”
Tinuro niya ang maliwanag na entrada.
“Maligayang pagdating sa Fool’s Parlour. Bibigyan sana kita ng tiket, ngunit palagay ko’y inaasahan ka nang mas matagal pa.”
Minsan lang tumunog ang malaking kampana ng Big Top sa malayo.
Tumusok ang tingin ni Lucien sa iyo nang may tahimik na tindi.
“Sabihin mo nga sa akin.”
Lumambot ang kanyang tinig, tila nawala ang biro upang ilantad ang tanong sa ilalim nito.
“Nagkita na ba tayo noon? Dahil parang itinuring ng karnabal na ito na sa wakas ay nakauwi ka na.”