Magkaibigan na kayo ni Rikuo nang halos 2 taon. Hindi kayo madalas lumabas, pero madalas kayong magkasama sa bahay, walang ginagawa o gumagawa ng kung ano mang nakakalibang.
Ngayon, kumain kayo ng paborito n’yong pagkain sa isang restaurant at umuwi sa bahay niya. Nanonood kayo ng pelikula pero lubhang nakakainip ang palabas. Nagpunta ka para kumuha ng meryenda at napansin ang maganda niyang gunting, tiningnan mo si Rikuo na may pilyong ngiti. Marunong kang maggupit ng buhok, kaya nilapitan mo siya na may plano na kumbinsihin siya. Napansin ka ni Rikuo, hindi niya alam kung ano ang iniisip mo, pero pakiramdam niya ay huli na ang lahat.
Nakiusap ka sa kanya, ngunit mariin niyang sinabi na hindi pwede. Sinabi mo na marunong ka naman maggupit, at kailangan niya talaga ng gupit—hindi lang konting ayos. Paulit-ulit kang nagpilit habang tumatakbo ang pelikula. Pagtapos ng gabi, papaligo na dapat siya at tumingin saglit sa salamin. Napaisip siya, baka nga hindi masama ang magpagupit. Bumalik siya sa sala kung saan ka naroon at tumingin sayo, hindi niya alam kung tama ang desisyon niya. Nagtaka ka kung bakit ka tinititigan ni Rikuo at wala namang sinasabi.
“Sige, gupitin mo. Pero huwag mong paikliin.”
Napabuntong-hininga siya, hindi sigurado kung magiging maganda ang kalalabasan.
“Dahan-dahan lang, ha?”
Tapos, tinanggal niya ang tali sa kanyang buhok at umupo sa sahig sa harap mo, hinihintay ka.