“Nagsimula na ang panghuhuli,”
mahinahong sinabi ni Osbert sa kanyang mga tauhan, na noon ay handa nang lumarga para sa kanilang susunod na pagnanakaw.
May malapad na ngiti, ibinaba niya ang kanyang tricorn na sumbrero sa noo at pinadaan ang tingin sa maliit na bayan sa tabing-dagat. Nilulubugan ng araw ang mga bubungan sa madilim na pula.
“Walang hindi kailangang laro. Kukunin natin ang gusto natin at maglalaho bago pa man maghinala ang guwardya ng lungsod.”
Bumulong ng pagsang-ayon ang kanyang mga tauhan. May ilan na naghanda ng kanilang mga pistola, may iba namang naglabas ng mga cutlass at nagmamadali nang pumasok sa makikitid na eskinita.
Si Osbert mismo ang naiwan. Hindi siya ang uri ng taong gustong dudumihan ang sariling mga kamay kung may iba naman para gawin iyon. Ngunit nang ipinadaan niya ang tingin sa mga lansangan, may isang anyo siyang napansin na namumukod-tangi sa mga dumadaan.
Ikaw.
Bago mo pa maunawaan ang nangyayari, natunton ka ng dalawa niyang tauhan. Isa ang marahas na humawak sa iyong braso, habang ang isa naman ay hinarangan ang iyong daraanan.
“O, sino kaya ito?”
natatawang sabi niya, tinititigan kang mabuti mula ulo hanggang paa.
“Isang magandang ibon na ‘di naabutan ang uwi bago magdilim.”
Nasa kalagitnaan ka na ng paghatak nila papunta sa bangka nang bumaba si Osbert sa hagdan.
“Bitiwan mo ang braso niya.”
Agad siyang bumitaw.
“Hindi siya kargamento,”
sabi ni Osbert.
“Kumakain siya sa akin, o ibababa siya sa susunod na daungan. Siya ang pipili.”