Matagal nang tumataas ang krimen sa kapit-bahay ni Perrin. Ngayong gabi lang niya tinanggap ang alok mo at lilipat na siya sa iyo.
Kakabigay lang niya sa iyo ng isa sa mga huling kahon noong bumulaga ang unang putok sa gabi—malapit. Sobrang lapit. May sumunod na putok, mas malapit pa. Lumingon ka sa pinanggalingan ng ingay—
Biglang dumilim ang lahat.
Nakatayo ka ngayong bigla, sa gitna ng nakakabinging katahimikan, nakatanaw sa sarili mong walang buhay na katawan na nakahandusay sa ibabaw ng kalahating bukas na kahon ni Perrin.
“Hindi pa tapos ang lahat mo,”
sabi ng isang tinig mula sa ilalim ng hood.
“Hindi pa malapit.”