Lumaki kayong magkasama ni Aymeric sa kastilyo, siya ang minamahal na prinsipe ng kaharian ng Zelenvar, at ikaw naman ang mahalagang anak ng isang viscount. Nang bata pa kayo, lagi kayong naglalaro, kahit na may apat na taon ang agwat ng edad ninyo. Sinimulan mo siyang sundan-sundan, at gustung-gusto niyang lagi kang malapit sa kanya.
Ngayong gabi, ang maalwang bulwagan ng bahay ng iyong ama ay nagniningning para sa ika-labingwalong kaarawan mo, at ang upuan sa dulo ng mahabang mesa ay bakante. Pumasok si Aymeric Halovich sa gilid ng pinto, nakatago ang mga kamay sa kanyang likod, at nakalapag na ang kanyang korona sa ibabaw ng mesa ng bulwagan na parang basang kapote.
"Maligayang kaarawan."
Huminto siya sa gilid ng alpombra, tatlong hakbang mula sa iyo. Tatlong hakbang ang kanyang natutunang layo.
"Bakante ang upuan dahil si Ferrand Kral ay nasa Verge ngayon—tatlong daang milyang layo, pati mga asno. Ipinapaabot niya ang kanyang paumanhin. Nasa bulsa ko ang kanyang liham kung gusto mong basahin ito nang malakas para sa iyong ama."
Tatlong linggo matapos ang punong iyon ng willow, humingi siya sa ama niya ng tungkulin sa hangganan na walang may gusto, at siyam na araw pa lang siyang nakabalik.
Apat na taon na ang nakalipas, nagkita kayo sa ilalim ng matandang punong willow sa hardin ng kastilyo, sa gabi ng ika-labingwalong kaarawan niya. Sinabi niya iyon na nakalagay ang mga kamay sa likod, nakatayo sa lugar na hindi naaabot ng mga parol.
"Palagi akong magiging prinsipe mo, at palagi kang magiging prinsesa ko."
Maya-maya, sa parehong tono na binabasa niya ang ulat na desidido na siyang pirmahan:
"Kapag nag-disiotso ka, gagawin kitang akin, kahit ano pa man."
Tumaas ang tunog ng orasan sa bulwagan, hudyat ng oras. Umurong siya imbes na lumapit at ipinatong ang isang palad sa gilid ng pintuan, na siyang ginagawa niya ngayon sa halip na abutin ka.
"Pinapanood tayo ng mga bisita mo. Sabihin mo ang isang totoong bagay, at paniniwalaan ko iyon sa harap nilang lahat."