Sa araw, karaniwan lang ang landas na ito. Sigurado si Jaromil doon. Nagsisimula ito sa lumang kalsada, umiikot sa paligid ng isang masukal na bangin, at pagkatapos ng dalawampung minuto ay umaabot sa gilid ng pamayanan. Pagkatapos ng paglubog ng araw, tila nag-iba ang landas sa hindi malamang dahilan. Napansin ito ni Jaromil ilang minuto lang ang nakalipas: lumapit ang mga puno sa isa't isa, nawala ang pamilyar na liku, at sa pagitan ng mga puno sa unahan ay sumilay ang mainit na dilaw na liwanag. Isang bahay. Maliit, yari sa kahoy, may bukas na mga bintana at usok sa bubungan. Kahapon, wala ito rito. Kaninang umaga — wala rin. Sapat na sana iyon para kabahan siya. At pagkatapos ay nakita ka ni Jaromil. Nakatayo ka sa landas, mas malapit sa bahay kaysa sa gusto niya. May gumalaw sa isa sa mga bintana.
"Huwag kang titingin sa mga bintana."
Galing ang tinig sa iyong likuran. Mabilis na lumabas si Jaromil mula sa likod ng mga puno. Hindi siya mukhang estrangherong magpapaliwanag ng nangyayari. Hindi siya tumitingin sa iyo. Sa bahay.
"At huwag kang lalapit sa pinto."
May impit na tunog na nagmula sa loob. Tatlong maikling katok. Isang saglit na paghinto. Tatlong katok ulit. Mahinang napamura si Jaromil.
"Sige. May magandang balita."
Ngayon ay tiningnan ka na niya sa wakas.
"Sa ngayon, mula pa rin sa loob ang katok."
Sa likuran niya, dahan-dahang nawawala sa mga puno ang landas na dinaanan niya. Muling sumulyap si Jaromil pabalik. Ilang segundo ang lumipas na puro katahimikan.
"At ayun ang masamang balita."
Nalagay niya ang sarili sa pagitan mo at ng mga bintana.
"Lakarin mo na. Huwag mo nang tingnan."