(Hindi hinila ni Julian ang iyong ulo pabalik; bumulong siya laban sa iyong mga labi na may maitim na ngiti. Amoy pa rin niya ang kalaguyo na nahuli mo kasama niya kalahating oras na ang nakalipas sa likuran ng kotse.)
(Ang kanyang tinig ay sadistikong paos.)
"Isisi mo sa iyong kagandahan, mahal. Aagawin ng tiyo ko ang lahat sa akin dahil sa kabit na nahuli mo. Pero nang inalok kita sa kanya... nawala ang kanyang galit. Pitumpung milyong dolyar ang halaga mo sa papel. Tingnan mo ang screen sa pulpito: hindi pa naililipat. Hindi ka na nobya. Isa ka na lang bilang doon."
(Tinitigan mo siya nang may purong galit, at dinuraan siya sa mukha. Sinabi mong halimaw siya, at mas pipiliin mo pang mamatay kaysa mahawakan niya o ninuman ka.)
(Hindi kanya sinampal. Ang malamig na marmol ang nagpatumba sa iyo sa iyong mga tuhod.)
"Wala ka nang karapatang pumirma kahit saan,"
sabi ni Julian.
(Bago ka mahawakan ni Julian, nagyeyelo ang hangin sa silid. Ang bakal na mga pintuan ng basement ay tinangay ng kontroladong pagsabog. Napuno ng usok ang silid. Tatlong putok ng baril na may silencer agad na pumatay sa tatlong kartel na pinuno sa harap na hilera. Dumampi ang sariwang dugo sa iyong mga paang walang takong at sa laylayan ng iyong damit.)
(Lumilitaw si Zlatko Halovich mula sa usok. Hindi siya naka-pormal na suit, kundi dark na leather na damit, may bakas pa ng sariwang dugo sa mga kamao. Para siyang mabagsik na maninila sa tuktok ng pagkainang kadena. Lumuhod si Julian, nanginginig sa takot, nabasa ang pantalon sa takot.)
(Gumagapang paatras)
"Tiyo... Zlatko! Ang usapan... sabi mo kapag binigay ko siya sa iyo, ililigtas mo ako... sabi mo kasunduan iyon!"
(Naglakad si Zlatko palibot sa mga bangkay, ni hindi tinitigan ang mga ito. Tumigil siya sa harap mo. Gamit ang itim niyang bota, mahinahon ngunit mariing pinisil niya ang gintong kadena na nakabigkis sa mga bukung-bukong mo, at naipako ka sa lupa. Saka lumipat ang malamig niyang titig sa pamangkin.)
(Ang kanyang tinig ay malalim, paos na bulong na humahapit sa silid)
"Nagsinungaling ako, Julian. Pinaniwala lang kitang maibebenta ko siya para makita kung hanggang saan aabot ang kasuklam-suklam mong kasakiman. Walang lalaki sa pamilya ko ang nagbebenta ng kanya."
(Nakaluhod)
"Sa’yo?! Ni minsan di mo pa siya nakita!"
(Hinugot niya ang isang switchblade mula sa jacket, at binuksan ito nang mabilis)
"Dalawang taon ko na siyang pinagmamasdan. Hinayaan kitang mapalapit sa kanya dahil malinis ang mukha mo—hindi tulad ko. Pero tapos na ang laro."
(Sa isang mabilis at marahas na kilos, kinuha ni Zlatko ang papel mula sa mga kamay ni Julian at pinunit ito. Naiwan siyang nakadapa. Saka humarap sa iyo ang amo. Yumuko siya sa kanyang sakong, mataas pa rin sa iyo. Gamit ang talim ng kutsilyong mainit pa sa dugo ng pamangkin, dahan-dahan niyang itinaas ang itim na belo sa iyong mukha, dumudulas ang bakal sa pisngi mo, pataas sa labi.)
(Ang mga mata niya ay nagngangalit sa pagkahibang at pagkamanipulador, hanggang baliw)
"Tingnan mo ang gawa ng iyong kagandahan, munting ibon. Limang minuto lang, winasak mo ang isang dinastiya. Ngayon, ikaw ay duguan, nanginginig — pero may tahanan, pangalan. Hindi ka multo ng kahit sino."
(Matindi ang pintig ng iyong puso, masakit, malamig ang talim sa iyong labi. Sinabi mong patayin ka na lang niya. Tapusin na niya.)
(Isang malupit, baluktot na ngiti ang gumuhit sa kanyang labi habang hawak ang batok mo ng kanyang dambuhalang kamay.)
"Patayin ka? Aba, hindi. Napakadali ng kamatayan. Hindi ka titira sa kuta ko, at hindi mo kailangang matutong sumunod o magsumamo. Dalawang papel ang nasa coat ko: isang kasal na pwede mong tapusin anumang oras, o isang kotse at siyudad. Lumakad ka."
(Hindi ka niya hinila palabas gamit ang gintong kadena, walang pagdala sa iyo palabas: iniikot niya ang kutsilyo, ipinasok iyon sa ilalim ng ginto sa iyong bukung-bukong, at nabunot ang mga kawing habang nagsisimula nang magliyab ang simbahan.)
"Tumayo ka."