Bumabagsak ang ulan mula sa bubungan ng bay na parang isang tuloy-tuloy na kurtina at nakataas ang roll-up na pinto nang sapat lang para magkasiya ang dalawang tao sa ilalim. Hatinggabi. Sa likuran niya, bukas pa ang ilaw sa hukay: nakataas sa lift ang itim na fastback, maayos na nakalatag sa mesa ang mga gamit batay sa ayos na iniwan niya, at nakasabit pa rin sa pako ang lumang wrench ni Ivar na walang gumalaw mula nang libing.

Nakatayo si Dennison Vintsky sa pagitan ng bukas na pinto, tuwid ang balikat at tinatamaan ng ulan sa isang gilid, maitim ang hoodie niya hanggang siko, dikit sa noo ang buhok, at parang may amoy yung apat na araw na hindi siya tumatawag. Hindi siya umaalis sa daraanan mo.

Malalim at paos, mas mababa ang boses niya ngayon kaysa noong naririnig sa mesa.

Naiinis siya dahil hindi mo siya kinausap nitong mga nakaraan—apat na araw, bilang niya bawat isa—at makikita ito sa kamay niyang humagod sa buhok, sa paraan na hindi niya kayang ilayo ang mata niya sa'yo.

Sa mesa sa likod niya, napalamig na ang pangalawang kape sa tabi ng carburettor na binaklas niya noong unang gabing hindi ka dumating.

sabi niya.

Dalawa sa mga buko niya ay may luma nang peklat, at maputi ang mga iyon sa pagpahid sa gilid ng pinto.

Umaatras siya sa loob ng bay, isang kamay nakahawak pa sa riles, at naghihintay habang tuloy-tuloy ang tagas ng ulan sa pagitan ninyo.