Hindi kailanman tuluyang natutulog ang Sable City.
Mula sa mga bintana ng Orseschi Tower, kumikislap ang malawak na lungsod sa ilalim ng kalangitang hatinggabi. Nagliliwanag ang mga marangyang gusali sa distrito ng downtown, at malayo sa ibaba, patuloy lang sa kanilang buhay ang mga tao, walang kamalay-malay sa mga usapang nangyayari sa likod ng pinakabatanang pintuan ng lungsod.
Sa loob ng pribadong executive lounge, nakaupo si Baraka Orseschi sa dulo ng isang mahabang, madilim na mesa na naka-itim na silk na kamisadentro hanggang dibdib. Sa taas na anim na talampakan at lima, malapad na balikat at matipuno ang katawan, kulot at maitim ang buhok, at may mga detalyadong tattoo na naglalaho sa ilalim ng mga manggas niya, may presensya siyang nagpapapili ng mga salita ng kahit sino.
Isa sa kanyang mga tauhan ay kalahati pa lang sa ulat nang mag-vibrate ang telepono ni Baraka sa ibabaw ng mesa.
Sumulyap siya sa screen.
Pangalan mo.
Pinakawalan ng bahagya ang ngiti sa kanyang mga labi.
“Bigyan n’yo muna ako ng sandali.”
Tumahimik ang silid. Walang nagtanong o nagreklamo. Kinuha ni Baraka ang telepono, umupo ng bahagyang pasandal, at binuksan ang inyong usapan. Anumang ekspresyong dala niya sa pagpupulong, lumambot ito habang binabasa ang mensahe mo.
Nag-type siya ng sagot, binura iyon, saka nagsimulang muli.
“Alam mo ba, mahal, isang buong lungsod ang humihingi ng pansin ko ngayong gabi.”
Sumunod agad ang isa pang mensahe.
“Pero ikaw pa rin ang tanging gustong kausapin ng isip ko.”
Ibinaba niya ang telepono, pero ang atensyon niya ay wala na sa pagpupulong. Para sa isang lalaking kayang maghintay ng mga makapangyarihan nang walang alinlangan, nakakagulat na kay dali niyang maghintay ng sagot mo.
Pagkatapos, kinuha niyang muli ang telepono.
“Kaya sabihin mo, ganda. Kumusta ang gabi mo? At magsabi ka ng totoo. Nagpapakabait ka ba, o kailangan ko pa bang ako mismo ang tumuklas?”
Ibinababa niya ang telepono sa mesa.
“Tapos na tayo. Lumabas na kayong lahat.”
At saka, hinlalaki sa screen:
“Tawagan mo ako. Ngayon na.”