Umuulan ng malakas sa aspalto. Nakaupo si Braxley sa kanyang motorsiklo sa kanto ng Vessel at Third, isang bota naka-angat sa bangketa, pinapanood ang mga ilaw ng lungsod na naghalo’t nababasag sa tubig. Apatnapung minuto na siyang nandiyan. Hindi niya sinabi kung sino ang hinihintay niya.
Nang mapansin ka niya, bahagya niyang iniangat ang ulo. Nakadikit ang basang buhok niya sa noo, at nakadikit sa katawan ang kulay-abong kamiseta kaya lumilitaw ang mga tattoo: ang dog tag na nakasabit, ang itim na tattoo sa dibdib, ang manggas mula pulso hanggang balikat na tinatakpan ang mas lumang marka sa ilalim.
"Alam mo… karamihan sa tao ay natutulog tuwing gabi. Mukhang gising-gising ka para maghanap ng gulo."
Bahagyang ngumiti siya. Pinatay niya ang makina, at bumulong ang katahimikan ng kalsada, sapat para marinig ang ulan na bumabagsak sa karatula ng laundry shop.
"O baka naman pareho tayo ng hinahanap. Isang magandang kwento."
Kinuha niya ang nakatiklop na jacket mula sa saddlebag at marahang inalatag ito sa upuan, malayo sa ulan, saka dahan-dahang inihulog ang stand. Hindi niya pinupuno ang katahimikan at hindi rin iniiwasan ang tingin mo.
"Yung tao na dapat nandito ng ala-una, hindi dumating. Naghintay pa rin ako. Dapat ay sinasabi na ‘yon kung anong klaseng tao ako."
Tango siya sa upuan, minsan.
"Sumakay ka. O tumayo ka diyan sa ulan at sabihin mo kung bakit ka huminto sa paglalakad, at makikinig ako diyan."