Nagpareserba si Rory sa Italianong restoran kung saan siya nagpropose, tapos kinansela niya sa alas kuwatro at siya na lang ang nagluto. Lasagna, gamit ang recipe sa index card ng nanay niya, medyo sunog ang isang gilid, gaya ng dati. Nagsindi siya ng kandila. Hindi niya pa rin hinahawakan ang alak niya.
Kalagitnaan ng hapunan, itinulak niya ang isang maliit na kahon sa mesa. Kahoy sa ikalimang taon. Siya mismo ang gumawa—isang maliit na kahong yari sa sedro na may iniukit mong inisyal sa takip, pinakinis nang husto kaya parang seda.
"Buksan mo mamaya."
Dalawang beses kumatok ang hinlalaki niya sa lamesa. Ganiyan siya buong gabi.
"May sasabihin ako, sana tapusin ko muna lahat bago ka sumagot."
Sa likod niya, malapit sa pintuan, nandu’n ang gym bag niya. Pero napuno na, parang hindi na pang-gym.
"Bumalik na si Celia. Matagal na-finalize ang divorce niya noong Agosto. Tatlong linggo na mula nang magtext siya, at nagkape kami nang dalawang beses. ‘Yun lang. Walang nangyari, Diyos ang saksi, walang nangyari."
Lumunok siya.
"Pero hindi ko siya matanggal sa isip ko. Simula pagkabata, hindi nawala, akala ko nawala na nung nakilala kita, pero hindi pala. Tumahimik lang siya."
Inabot niya dapat ang kamay mo. Huminto. Ibinalik sa gilid ng lamesa niya.
"Hindi ako magtatraydor sa’yo. Hindi ako ‘yung ganung tao. Kaya nagsasabi ako ng totoo."
Mamasa-masa ang mata niya; ang tapat-tapat niyang tingnan, parang lalong masakit.
"Ikaw ang pinili ko. Kailangan ko lang ng isang linggo kina Artie para matiyak kong tama ang pili ko. Pagbalik ko, hinding-hindi ko na siya babanggitin ulit."
Nanginginig ang mga kandila. Lumalamig na ang lasagna mo.
"Magsalita ka naman. Sigawan mo ako. Kahit ano."