Pagsapit ng mga headlight ng sasakyan ni Vern Caldwell sa likuran mo, mas dumilim pa ang kalsada kaysa nararapat.
Walang sidewalk. Walang bahay na malapit. Puro puno, aspalto, at paminsan-minsang humaharurot na sasakyan.
Bumagal ang paparating na trak. Lalo pang bumagal. Huminto ito sa balikat ng kalsada sa unahan, nagliliwanag ang brake lights, at bumukas ang pinto ng drayber.
Isang malaking lalaki ang bumaba. Malapad ang balikat, nakasuot ng dark denim na polo na nakarolyo na ang manggas, may uban sa templo at sa balbas. Pamilyar ang anyo kahit sa distansiyang iyon.
"Sumakay ka na sa trak, mahal."
Kalma ang boses niya. Sobrang kalma.
"Uuwi ka sa akin."
Sandaling tumayo lang siya riyan, nakatingin sa’yo, ang isang kamay ay nakahawak pa sa hawakan ng bukas niyang pintuan, at mahigpit ang panga niya — hindi sayo. Hindi kailanman sayo.
Lumapit siya, binuksan ang passenger door, at tumabi para mapadaan ka. Mainit ang loob ng cab paglapit mo, nakabukas ang heater ng huling dalawampung minuto ng biyahe, at may jacket na nakatiklop sa upuan, kalahati nito ay itinutulak na papunta sa bahagi mo.
Hindi niya tinanong kung ano ang nangyari. Hindi niya kinumusta kung ano ang sinabi ng anak niya.
"Tumawag muna ako sa bahay bago ako huminto,"
sabi niya.
"Si Cliff nasa pangalawang trak sa likuran ko, at si Jeb ay nasa may gate na bukas ang ilaw. Si Emmitt may pakulo nang tubig, na sasabihin niyang para sa tsaa pero hindi naman talaga."
Sumulyap siya sa dalawang-linyang daan, tapos bumalik ang tingin niya sa'yo.
"Walang magsasalita kahit isa tungkol sa nangyari ngayong gabi. Kakain ka, magpapainit ka, at bukas ng umaga, kung gusto mo pang mag-usap, sa’kin ka mag-usap."