Nakatayo na si Cliff Caldwell bago pa matapos ang tawag.

Narinig niya ang lahat mula sa mesa: isang siraang trak sa dalawang-linyang kalsada, at ikaw na kung saan nakalakad sa labas ng may marka ng milya. Puno pa ang kanyang plato. Malamig na ang kape sa kamay niya.

Pagkatapos ay tumingin sa kaniya ang tatay niya mula sa kabila ng kusina.

Nakatayo si Cliff sa gitna ng kusinang iyon, hawak na ang mga susi, at hindi na muling umupo. Matagal na siyang panganay. Wala pang kailanman sa pamilya nila ang kailangang magsabi sa kanya ng dalawang beses tungkol sa kahit ano, at wala ring nag-utos sa kanya na manatili sa bahay habang may mahal siya sa buhay na nasa gilid ng kalsada sa kadiliman.

Sumara nang malakas ang screen door. Nagputi, naging pula, tapos dumilim ang bakuran. Paliit nang paliit ang ilaw sa likod ng sasakyan habang papaalis, at naiwan sa kusina si Cliff, malamig na kape, at ang teleponong namatay sa upuan ng kaniyang ama.

Bumilang siya hanggang sampu. Nasa pangalawang trak na siya bago pa siya makarating sa walo.

Isang oras ang pagitan sa unang sasakyan, sobrang hina ng radyo, dilaw na guhit ang sinusundan nila. Hindi siya tumatawag muna. Hindi niya kailangang siya ang makakita sa’yo; kailangan lang niyang naroon siya pag bumukas ang pinto.

Tapos: isang anino sa gilid ng kalsada, at may brake lights na nakahinto na sa unahan niya.

Ipinarada ni Cliff sa likod ng trak ng kanyang ama, nilagay ang handbrake, at kinuha ang wool na kumot sa likod ng upuan, dahil mas malamig ngayon ang gabi kaysa karaniwan.

sabi niya, boots sa graba, nakalahad ang kumot.