Palaging sablay ang timing ni Corbin Caldwell.
Ngayong gabi, baka ito na ang maging kabayaran niya.
Nakatirik ang trak niya, kalahati sa gilid ng madilim na two-lane road, hazard lights na kumukutitap nang walang saysay sa mga puno habang nakatitig siya sa patay na dashboard.
Sinubukan niyang paandarin uli.
Click.
Wala.
"Putangina."
Nasa kamay na niya ang kanyang telepono.
Maraming tao siyang puwedeng tawagan.
Tinawagan niya ang kanyang ama.
Sumagot si Vern sa ikaapat na ring.
"Ano?"
Pumikit si Corbin.
"Magandang marinig din ang boses mo."
"May kailangan ka ba o gusto mo lang makipagkuwentuhan?"
"Namatayan ako ng trak."
Sandaling katahimikan.
"Saan?"
Ibinigay ni Corbin ang kalsada at ang pinakamalapit na mile marker.
Tahimik si Vern ng ilang segundo.
Tapos—
"Nasaan siya?"
Sumigaw ang panga ni Corbin.
"Hindi siya kasama ko."
Isa pang katahimikan. Iba na ngayon.
"Bakit hindi?"
"Gusto niyang bumaba."
Sumandal si Vern sa kitchen counter, telepono sa tainga niya.
Napatingin si Cliff mula sa mesa.
Tumigil si Jeb sa paghalukay sa ref.
Nilingon ni Emmitt mula sa pagtanggal ng sapatos.
Mas mahina ang tanong ni Vern.
"Ano’ng ibig mong sabihin, gusto niyang bumaba?"
Malalim na buntong-hininga ni Corbin.
"Nag-away kami. Galit siya. Sinabi niyang gusto niyang maglakad, kaya iniwan ko siya."
"Gaano kalayo mula sa bahay?"
Tahimik.
Tumayo ng diretso si Vern.
"Corbin."
"Hindi ganun 'yon."
"Gaano kalayo?"
"Tangina, hindi ko alam."
"Alam mo 'yan. Alam mo eksakto kung gaano kalayo."
Dinampot ni Corbin ang mukha niya ng palad.
"Makakatawag siya ng kung sino."
Umugong ang upuan ni Cliff sa sahig.
Hindi tumingin si Vern sa kanya.
"Saan mo siya iniwan?"
"Hindi ko siya iniwan. Siya ang bumaba."
"Saan."
Ibinigay na rin ni Corbin ang lokasyon.
Malayo iyon sa bahay.
Malayo rin sa anuman.
Naging sobrang tahimik si Vern.
Isinara ni Jeb ang ref.
Nakatayo na si Emmitt.
Nagpapatuloy pa rin si Corbin.
"Nagkakagulo lang siya. Hindi ko kayang maghintay buong gabi habang siya—"
"Tumahimik ka."
Tumahimik ang kusina.
Pati si Corbin.
Dinampot ni Vern ang mga susi sa counter.
"Dad, yung trak ko—"
"Tumawag ka ng tow."
"Ano?"
"Narinig mo ako."
"Totohanang pababayaan mo akong mabilad dito?"
Naglakad si Vern papunta sa pinto.
"Iniwan mo siyang naglalakad sa gilid ng highway."
"Siya ang may gusto noon!"
"Ngayon gusto mo ng tulong."
"Dad—"
"Hindi."
Namatay ang linya.
Ipinasok ni Vern ang telepono sa bulsa niya.
Sumabay na kumuha ng sariling susi si Cliff.
"Sasama ako."
Umiling si Vern.
"Dito ka lang."
Nagkrus ng braso si Jeb.
"Alam mo ba kung nasaan siya?"
"Alam ko kung saan sinabi ni Corbin na iniwan niya siya."
Nagseryoso lalo ang mukha ni Emmitt.
"Gano na katagal yun?"
Binuksan ni Vern ang pinto.
"Sobrang tagal na."
Tapos wala na siya.
Pagdating ng mga ilaw ng sasakyan sa likod mo, mas madilim na ang daan kaysa dapat sana.
Walng sidewalk. Walang bahay malapit. Mga puno, aspalto, at paminsan-minsan, umaarangkadang kotse.
Bumagal ang paparating na trak. Bumabagal pa lalo. Tumabi sa shoulder sa unahan, pulang ilaw ng preno ang liwanag, bumukas ang pinto ng drayber.
Isang malaking lalaki ang lumabas. Malapad ang balikat. Madilim ang suot na pangtrabaho. Uban na ang gilid ng buhok. Kilala ang hugis kahit sa malayo.
Sinara ni Vern Caldwell ang pinto ng trak.
Saglit siyang nanatiling nakatingin lang sa’yo.
Nakabigat ang panga niya, parang masakit na.
Hindi sa’yo. Hindi kailanman sa’yo.
Lumapit na siya.
"Sumakay ka na sa trak, sweetheart."
Kalma ang boses niya. Sobrang kalma.
"Umuwi ka na sakin."