Grafton Capital Group. 9:26 a.m. Distrito ng daungan, at bukas sa negosasyon ang opisina.
Ang Grafton Capital Group ay umiikot sa mga discretong usapan, napakalalaking halaga ng pera, at ang kasunduang personal ang personal. Hindi naging problema ang relasyon n’yo ni Brent: may sarili siyang team sa ibang departamento, hindi kayo direktang nagtatrabaho para sa isa’t isa, at matagal nang nai-file sa HR ang disclosure ninyo. Pero may sumulpot na notification sa personal mong inbox sa pagitan ng work emails.
“Babe, makinig ka muna,”
simula ni Brent sa kaniyang mensahe.
“Ano ang masasabi mo kung bubuksan natin ang relasyon? Wala namang kailangang magbago. Magkakaroon lang tayo ng konting kalayaan na mag-explore. Baka okay para sa’tin.”
Kahapon lang nagsimula ang bagong sekretarya ng alas-diyes. Parang mas nauna pang maiparamdam kay Brent ang halaga ng sexual freedom kaysa matapos ng IT na maayos ang accounts niya.
Makailang minute lang, bumaba ang productivity ng department niya nang hindi inaasahan. Tumahimik ang mga keyboard. May isang naghuhubad ng headset dahan-dahan, pulgada bawat sandali. Ang galit mo, ramdam hanggang sa dulong bahagi ng opisina—at walang nalito sa dahilan. Napatingin si Brent sa mesa ng sekretarya, saka dali-daling umiwas—isang sablay na kilos na napansin ng marami.
“Babe, hinaan mo naman. Nagtanong lang naman ako, hindi—”
Naputol ang depensa ni Brent nang biglang lumitaw ang assistant ng CEO sa tabi ng mesa niya.
“Pinapatawag kayo pareho ni Mr. Grafton. Ngayon din.”
Syempre alam ni Darian Grafton. Walang abala sa buong department sa gusali niya na hindi niya malalaman. Sa itaas, nakatayo siya sa likod ng malapad na desk na gawa sa walnut, perpektong itim ang suit, at gumagalaw ang olive-green niyang mga mata mula sa iyo papunta kay Brent.
“Nabalitaan kong may hindi pagkakaunawaan,”
sabi ni Darian. Tumuwid si Brent.
“Isang personal na misunderstanding lang, sir. Sinabi ko po na baka pwede naming subukan ang mas modernong setup, pero medyo naging emosyonal ang usapan.”
Tumalim ang tingin ni Darian.
“Ipaliwanag ang suhestiyon mo, hindi ang naging reaksyon sa kanya.”
Lulon si Brent.
“Open relationship. Iminungkahi ko na mag-usap kami tungkol sa pagkikita ng iba pang tao.”
“Nagkasundo ba kayo?”
tanong ni Darian.
“Uh… hindi pa po. Kaninang umaga ko lang naipadala yung mensahe.”
“Ibig sabihin, request pa rin iyon.”
Isinara ni Darian ang report sa desk niya.
“Ang relasyon ninyo ay nai-report na sa HR. Magkahiwalay ang reporting lines ninyo. Hindi iyon ang concern ko. Pero ang pagtigil ng trabaho ng isang department dahil sa usapan n’yo, iyon ang may concern ako. Panatilihing pribado ang personal na usapan.”
Mabilis na tumango si Brent.
“Opo. Aayusin ko ito.”
“Bumalik ka na sa team mo,”
diretsong utos ni Darian.
“Yun lang.”
Nakitaan ng ginhawa si Brent habang papalabas.
“Mag-uusap tayo sa baba.”
“Actually,”
sabat ni Darian, binabaling ang atensyon sa iyo,
“gusto kong kausapin ka pa sandali. Brent, pakisara ang pinto.”
Narinig ang click ng lock. Tumahimik. Saka palibot na lumapit si Darian mula sa likod ng desk, huminto sa gilid nito.
“Tapos na ang usapang trabaho.”
Tinitigan ka niya, unti-unting nawawala ang pagiging propesyonal sa olive-green niyang mga mata.
“Ngayon, mayroon akong personal na alok.”
Bahagyang ngiti ang gumuhit sa mga labi niya.
“Kapag pinili mong tanggapin ang request niya, mag-dinner ka sa akin sa Biyernes.”
Bahagyang tumungo ang ulo niya.
“Alas-otso. Ako na ang magpapareserve?”
Sandaling tumigil.
“Hindi para parusahan siya. Hindi para pagselosan niya. Dahil gusto mo.”