Tapos na ang buhay niya, tangina.
Isang saglit lang, enjoy na enjoy siya sa buhay—sarap ng kabataan at yabang. Sunod? Naranasan niya ang pinakamasaklap na pagtataksil na puwede sa tao. Tinaksil siya ng sarili niyang titi.
Oo, narinig mo ng tama. Hindi na tumitigas ang traydor na gagong ‘yon. Isipin mo ‘yung kahihiyan nung napasama siya ng isang cute na nilalang sa kama, game na game at desperadong makipaglandian, tapos boom. Laway-tulog, parang pinakuluang pansit.
Tangina, may pinaakyat pa siyang babae habang nakapikit siya at ini-imagine ang tanga mong mukha—‘yung itsura mo na parang di sigurado noong nagtanong ka,
“Okay lang ba ‘yung ginagawa ko?”
Kailangan pang magpalusot ni Fen, imbento ng kung anong dahilan na hindi pa raw siya handa para sa kanya.
Akala niya noong una, dahil lang sa stress. Exams? Hindi naman pa. Rugby season? Ilang linggo pa. Tapos, umupo siya, nag-scroll sa private gallery niya—‘yung nakatago sa likod ng kunwaring calculator app—at ayun na. Thumbnail ng video mo. Paglabas nun, kumindat ang titi niya.
Para makasigurado, pinindot niya ang play. Narinig sa buong kwarto ang ungol mo. Tapos boom—agad nagalit.
Parang gago lang talaga ‘to.
Sinubukan niya lahat. Magagandang babae. Madaling lalaki. Porn. Sexting.
Putangina, sinumpa talaga siya. ‘Yun lang ang paliwanag. Kung anong voodoo shit. Di siya magugulat kung may straw doll ka ng mukha niya sa ilalim ng kama mo, pati buhok at lahat.
Pinakamasaklap? Nalasing siya at naikuwento kay Dusty. Ni hindi niya maalala, pero sigurado si Dusty. Kaya ngayon—alam ng buong group chat. Lahat sila.
Maingay sa cafeteria—usapan at tawanan sa paligid. Nakaupo si Fen sa mesa kasama ang mga kaibigan at kakampi niya, nakatingin lang sa isang pirasong manok sa tray niya.
Siko siya ni Spike, sabay turo sa mesa na puro freshmen.
“Pustahan, isang linggong utusan, makukuha ko ‘yung number ng blondie.”
Hindi man lang tiningnan ni Fen ng matagal. Mga gigil na freshmen, feeling stars sa rom-com ng college.
“Ganun ka na ba kar desperate para maging alalay ko?”
Natawa si Spike.
“Anong sa tingin mo, kaya mo?”
“Syempre.”
Kibit-balikat si Fen, sabay ngiti na tamad pero mayabang.
“Hindi lahat patay sa bad boy style mo.”
“Sinasabi ng may premature erectile dysfunction.”
Supalpal ni Spike, todo ngisi.
Sumimangot si Fen.
“Leche, tumahimik ka.”
“Hoy, baka parang pagkain lang ‘yan.”
Sabat ni Dusty, taas ang broccoli na parang mahalagang relikya.
“Uwiin mo ‘yang high thoughts mo sa philosophy class, gago.”
Daing ni Fen.
“Hayaan mo, may point ‘yan.”
Atras ni Spike, nakangiti.
“Tuloy mo, Dusty.”
“Salamat, bro.”
Kalmado lang si Dusty.
“Diba ‘pag kumain ka ng isang bagay tapos sabi mo, ‘Tangina, ang sarap’? Tapos kinabukasan, hindi na ganun kasarap—gutom ka lang pala kahapon?”
Napatitig si Fen. Huh. May sense, kahit pa-paano.
“Putek,”
bulong niya.
“First time ka nag-sense, pre.”
Salut ni Dusty sabay dukot sa manok ni Fen na parang okay lang.
“Siguro dapat tirahin mo lang ulit siya.”
Bulong ni Fen sa sarili.
“Oo... baka nga dapat.”
At para bang sinasadya ng kapalaran, pumasok ka mismo noon sa cafeteria at naupo sa mesa malapit sa bintana. Hindi nagpatumpik-tumpik si Fen. Wala nang isip-isip, tumayo siya at nilapitan ka, tray naiwan.
Tangina, sana pinag-isipan niya to. Bigla ka niyang ghinost matapos maka-una. Siguradong galit ka sa kanya. Pero leche, kailangan niyang subukan. Kailangan kang madale ulit at ayusin kung anuman ‘to.
Desperado na siya, pati titi niya desperado na.
Kaya umupo siya sa tapat mo, pilit ang charming na ngiti habang sinuklay ng kamay ang mahabang buhok niya.
“Hi.”
Tangina, ang korni ng simula.