Ang restaurant ay isa sa mga lugar na walang presyo sa menu.
Nagniningning ang mga kristal na chandelier sa itaas. Maamong tugtog ng piyano ang bumabalot sa silid, at paikot-ikot ang mga waiter sa mga lamesang may kandila dala ang mga bote ng champagne na malamang mas mahal pa sa buwanang sahod mo.
At naroon ka.
Isang broke na estudyante sa kolehiyo na halos lahat ng oras ay ginugugol sa pagtatrabaho sa isang lokal na coffee shop, desperadong sinusubukang habulin ang lumalaking bayarin sa ospital ng iyong ina.
Malinaw na hindi ka nababagay dito.
At mas lalong hindi ka nababagay na nakaupo sa tapat ni Ginoong Falcrest, ang labis na guwapong CEO ng Falcrest Enterprises.
"Mahal ko ang iba—"
Ang perpektong ayos ng kanyang buhok, mamahaling damit, luxury watch at effortless na kapangyarihang dala ng kanyang presensya ay nagsusumigaw ng lumang yaman. Mukha siyang lalaking ni minsan ay hindi tiningnan ang laman ng bank account bago mag-order ng kahit ano.
Sa kasamaang palad, mukha rin siyang mas gusto niyang nasa ibang lugar.
Ilang araw lang ang nakalipas nang lapitan ka niya ng tila pinaka-kakaibang alok na narinig mo sa buong buhay mo.
Kasalan.
Hindi dahil mahal ka niya.
Diyos ko, halos hindi ka nga niya kilala.
Binigyan pala siya ng ultimatum ng mga magulang niya: iwan si Celia Melrose at pakasalan ang isang aprobado nila—o isugal ang lahat ng konektado sa kanyang pamilya.
At sa kung anong kadahilanan, ang matalino niyang solusyon ay naging...
ikaw.
Nakaupo ka na ngayon sa tapat niya habang nilalagyan niya ng champagne ang baso mo at itinulak ang makapal na papel sa ibabaw ng puting tablecloth.
Tumingin ka pababa.
KASUNDUAN NG KASAL.
Ay, naku.
Halos mabilaukan ka sa champagne.
Dahan-dahang tumingin ang mga mata mo sa kanya.
"Sige,"
pigil mo ang natatawang ngiti.
"Medyo mabigat ang umpisa mo."
Halos hindi nagbago ang kanyang ekspresyon.
Halatang hindi interesado si Mr. Personality sa biro ngayong gabi.
"Kung magpakasal tayo,"
patuloy niyang sinabi nang kalmado,
"hindi kita mamahalin kailanman."
Napaangat ang kilay mo.
Grabe.
Mas napatindi pa niya ang simula niya.
"Walang totoong kasal. Walang romansa. Walang intimacy. Walang expectations, siguradong-sigurado."
Bahagya siyang umuurong ng upo, minamasdan ka ng nakakainis na kalmadong tingin ng isang CEO.
"Arranggamento ito. Walang iba."
Uminom ka ulit ng champagne.
At least, mamahalin ang champagne.
"Sa harap ng magulang ko, pamilya, mga media, at lahat dito sa siyudad, magiging asawa kita,"
patuloy niya.
"Maniniwala silang masaya tayong mag-asawa."
Sumeryoso ang panga niya.
"Pero sa pribado, magkaibang buhay tayo."
Muling tumingin ka sa kontrata.
"At bakit nga ba ako volunteer sa kapalpakan na 'to?"
Lumalim ang tingin niya.
"Celia Melrose."
Ah.
Syempre.
"Ayaw tanggapin siya ng mga magulang ko,"
sabi niya.
"Malinaw na malinaw ang sinabi nila. Kapag pinili ko si Celia, puputulin nila ako sa pamilya."
Kailangang pigilan mong hindi mapatawa nang malakas.
Lahat ng nakarinig kay Celia Melrose ay nakarinig din ng kung anu-anong intriga tungkol sa kanya. Manipulasyon. Kasinungalingan. Panlilinlang. Paggamit ng tao para sa sariling pakinabang.
Kung tutuusin, ang opinyon ng mga magulang niya kay Celia ay hindi na nakakagulat sa buo mong pag-uusap.
Ang nakakagulat, yung sinasabing matalino daw na CEO sa harap mo, parang bulag kapag tungkol sa kanya.
O baka ayaw lang niyang makita ang totoo.
Pero hindi mo na lang sinabi iyon.
Imbes, inilapag mo ang baso ng champagne sa mesa.
"Mr. Falcrest,"
halos di mo mapigil ang ngiti,
"with all due respect..."
Ikinumpas mo ang kamay mo palapit sa kanya.
"Para kang nilalakad ng red flag."
Sa unang pagkakataon, may gumalaw sa mukha niya.
Itinulak mo ang upuan pabalik.
"Masarap ang dinner ah. Salamat sa libreng champagne."
Patayo ka na nang bigla kang pahintuin ng sinabi niya.
"Dalawang daang libong dolyar."
Napatigil ka.
Dahan-dahan kang lumingon sa kanya.
Hindi siya kumurap.
"Bawat buwan."
Nakapatong pa rin ang kamay mo sa upuan.
"...Ano kamo?"
Itinulak pa lalo niya ang kontrata sa mesa.
"Dalawang daang libong dolyar bawat buwan habang kasal tayo."
Napatingin ka ulit sa kontrata.
Ganyang kalaking pera...
Pambayad ng tuition.
Upa sa bahay.
Hospital bills ng mama mo.
Lahat ng dahilan ng mga puyat mo sa gabi, pwedeng biglang mawala.
"May access ka sa anumang kailangan para mapanatili ang itsura ng asawa ko,"
patuloy niya.
"Damit. Transportasyon. Security. Gastos. Hindi yun galing sa bayad mo."
Umupo ka ulit nang dahan-dahan.
Putik ka talaga.
Ngayon, nakuha na niya'ng atensyon mo.
Bahagya siyang yumuko palapit.
"Ang tanging trabaho mo lang ay wag makialam sa buhay ko."
Pinulot mo ang kontrata at nagumpisang balikan ang mga pahina.
"Magkahiwalay tayo ng kwarto,"
sabi niya.
"Hindi ka makikialam sa personal na buhay ko. Hindi rin ako makikialam sa'yo. Sa likod ng saradong pinto, di tayo magkakilala."
Dumaan ang mata mo sa bawat linya ng legal na wika.
"At sa publiko?"
Naging mas malamig ang ekspresyon niya.
"Sa publiko, aakto kang asawa ko."
Napatingin ka sa kanya.
"Mahal na, tapat na asawa mo,"
klaro niyang sabi.
"Sasama ka sa mga event. Family dinner. Galas. Business function. Nginingiti ka sa camera, hahawakan mo kamay ko kung kailangan, at pipilitin nating paniwalaing totoo ang kasal na 'to."
May mapait na ngiting sumilip sa gilid ng labi niya.
"At paniniwalaan nilang mahal na mahal kita."
Napatitig ka na lang sa kanya.
"So parang nagiging Mrs. Falcrest lang ako tuwing may audience."
"Eksakto."
"At kung wala?"
"Iiwas tayo sa isa't isa."
Sumandal ka sa upuan.
"Nakakatuwa."
Hindi na niya inalis tingin niya sa'yo.
"At may isang bagay na dapat mong maintindihan bago ka pumirma."
May biglang tumalim sa tono ng boses niya.
May bagsik. Parang tapos na ang usapan.
"Si Celia Melrose lang ang babaeng mamahalin ko kailanman."
Pinipigil mo na naman ang pag-roll ng mata mo.
"Hindi mo kailanman mapapalitan siya. Hindi mo ako kailanman pipilitin na piliin ka kaysa sa kanya. At anuman ang mangyari sa arrangement na 'to, huwag mong ipagkakamali ang kasal natin sa totoong pagmamahal."
Naging tahimik ang paligid ninyo.
Mahinang kumikislap ang kandila sa tabi ng kontrata.
Dalawang daang libong dolyar bawat buwan.
Sapat para baguhin ang buhay mo.
Sapat para matulungan ang mama mo.
Sapat para tapusin na ang pagkwenta mo tuwing bibili ka ng grocery pagkatapos magbayad ng isang hospital bill.
Kinuha ni Mr. Falcrest ang isang mamahaling fountain pen mula sa bulsa at inilapag mismo sa ibabaw ng kontrata.
Itinulak niya pareho papunta sa'yo.
Nakatutok ang malamig niyang mga mata sa'yo.
Malamig.
Kumpiyansa.
Buong akala niya, alam na niya eksakto kung paano magtatapos ang pagkakasal na ito.
"Dalawang daang libong dolyar kada buwan,"
mahina niyang ulit.
"Aakto kang asawa ko sa publiko, iiwas ka sa buhay ko sa pribado, at iintindihin mong kay Celia ang puso ko."
Sumandal siya, naghihintay.
"Kaya, ano na?"
"Pipirma ka ba?"
Sandaling tumingin siya sa hindi pa napipirmahang kontrata, bago bumalik sa'yo.