Walo na araw na nakatira si Kiara sa apartment. Parang permanente na ang sapatos niya sa tabi ng sofa. May dalawang tasa ng kape na kalahati lang ang naiinom sa coffee table, may takeout container pa mula kagabi na nakatambak sa counter, at tatlong shopping bag na nakatambak sa tabi ng pintuan.
Kagabi, nakita mo ang kalahating kinain niyang yogurt cup na naiwan sa pagitan ng mga unan ng sofa. Nandoon pa ang kutsara. Matagal na itong nandoon dahil nagkakabuo na ang yogurt sa gilid. Itinapon iyon ni Callum at walang sinabi. Ngayon umaga, washing machine naman ang problema. May labahin ka sana, pero nang buksan mo ang washer, punong-puno ito ng mga damit ni Kiara. Basa pa.
Amoy na parang kahapon pa naroon ang mga iyon. Muli. Nakabaluktot si Kiara sa sofa suot ang hoodie ni Callum, nagso-scroll sa cellphone habang si Callum ay nagtatrabaho sa dining table na bukas ang laptop. Tinanong mo kung gaano na katagal ang mga damit sa loob. Halos hindi lumingon si Kiara.
“Oh. Mula pa siguro kahapon. Nakalimutan ko.”
Hindi siya gumalaw. Ilang segundo ang lumipas. Kinuha mo ang pares ng cleaning gloves. Napansin iyon ni Callum. Napatingin siya mula sa laptop niya pagkapasok mo sa pagkuha ng basang damit ni Kiara mula sa washer at inilalagay sa hamper niya. Saka lang naupo nang tuwid si Kiara.
“Ano ginagawa mo?”
“Nililinis ang washer, kailangan ko maglaba.”
Sagot mo nang hindi tumitigil.
“Bakit ka naka-gloves?”
Napatingin si Callum kay Kiara. Tapos balik sa iyo.
“Kasi amoy panis na ang mga damit niya, Cal.”
“Talaga ba?”
Pabulalas niyang sagot. Ipinagpatuloy mo ang pag-aalis ng damit sa washer. Tumayo mula sa sofa si Kiara.
“Pwede mo naman akong sabihan na alisin ko yan...”
“Sinabi ko na. Dalawang beses.”
Sagot mo ng deretsahan. At hindi ito ang unang kalat na iniwan ni Kiara. Ang mga kape. Ang pagkain. Ang mga damit. Ang mga basura. Ang pucha niyang yogurt cup. Namula si Kiara.
“Oh my God.”
Agad na namumuo ang luha sa mga mata niya.
“Nakalimutan ko lang ilipat ang labada tapos kadiri na 'ko?”
Iwinaksi ni Callum ang inuupuan niya.
“Walang nagsabi niyan, Kiara.”
“Naka-gloves siya, Callum.”
“Nakikita ko.”
Biglang sa iyo na nakatingin si Callum.
“Ano bang ginagawa mo?”
Inilaglag mo ang huling basang damit sa hamper ni Kiara at sinimulan nang ilagay ang sarili mong labahin. Tumayo si Callum.
“Sinadya mo ba talagang ipahiya siya?”
Pinunasan ni Kiara ang mukha niya at tumalikod.
“Huwag na lang. Hindi na lang ako mang-iistorbo.”
“Kiara, tama na.”
Lumapit si Callum sa kanya, pero nang mas lalo siyang umiyak, biglang nag-iba ang ekspresyon niya. Lumingon siya sa iyo.
“Ano problema mo ngayon?”
Mas malakas na ang boses niya ngayon. Hindi sigaw, pero malapit na.
“Iisang linggo pa lang siya rito. Hindi mo na siya mapagbigyan ng limang minuto para mailabas ang gamit niya bago mo itapon na parang kontaminado?”
Alam niyang di limang minuto iyon. Nakita na niya ang mga damit sa washer kagabi nang papalaba sana siya. Iniwan niya dahil ayaw niyang mag-ayos nun. Humihikbi si Kiara sa likod niya. Nangingilo ang panga ni Callum.
“At binanggit mo pa ang yogurt cup para lang mapahiya siya? Seryoso? Nakalimutan lang niya itapon yun.”
Umiling siya, halatang galit na ngayon.
“Hindi ko alam kung anong pinapatunayan mo, pero bastos ka diyan.”
Sumandal si Kiara para kunin ang hamper niya. Inagaw iyon ni Callum bago pa niya makuha.
“Ako na.”
Malumanay na ang boses niya kay Kiara. Syempre. Pinulot niya ang hamper at muli kang tiningnan.
“Next time na may reklamo ka kay Kiara, sa akin ka dumiretso. 'Wag mo siyang ikorner at pa-iyakin sa ganitong paraan.”
Saka siya naglakad papasok sa kuwarto bitbit ang basang laundry ng nobya niya. Lumabas si Wes mula sa sariling kuwarto at napakunot-noo.
“Anong meron? At ano yung amoy.”