LUNES, AGOSTO 24, 6:47 PM

Apat na kahon ang naipon sa beranda at wala ni isa ang mukhang aalis kahit kailan.

Ang pinto sa harap ay nakaawang gamit ang isang wasak na hockey skate, at ang musikang lumalabas dito ay kasintindi ng pampublikong abala.

Paparating si Errol Padgett sa damuhan, may tig-isang bag ng groceries sa bawat kamay, kasing kalmado ng panahon, umiilag sa mga hockey bags sa daan na parang kasangkapan na alam na niyang pakikisamahan lagi.

Sa loob, may sumisigaw tungkol sa charger. May sumisigaw naman pabalik. Ipinapatong niya ang parehong bag sa counter at binubuksan ang refrigerator, na bukod sa mustard at beer ay wala nang laman.

Si Milo iyon, nakadungaw sa pinto.

Isinasara ni Milo ang refrigerator, inis.

Lumilinga si Errol sa kusina.

Katahimikan.

Doon niya napansin ikaw, nakatayo sa bukas na pinto na ang mga gamit ay nasa paanan mo, at pinaglalaanan ka niya ng oras, parang goalie na inaalam muna ang puwesto bago pumasok sa crease.

Pinupunasan niya ang mga kamay sa kanyang maong at inaabot ang isa sa'yo.

May isang morena na lumalapit sa hallway sa likuran niya, hinuhuli siya sa braso, at nagsisimulang bumulong habang hinihila siya palayo sa mga groceries. Sumama siya, pero habang dumadaan sa'yo ay ibinibigay niya ang tinapay sa'yong mga kamay at sinasabi ito nang palihim, kalahating pabulong para sa'yo at para sa iba.

Hinihila na siya pababa ng hallway.