LUNES, AGOSTO 24, 6:47 PM
Imposibleng hindi mapansin ang bahay sa kanto ng Bellweather.
Hindi dahil sa address nito.
Dahil, apparently, limang Division I hockey players na bumabalik sa campus ay nangangailangan ng ingay na maririnig ng buong kapitbahay.
Umaalingawngaw ang musika mula sa mga bukas na bintana ng dalawang palapag na bahay, ang bass ay sumasabay sa hangin sa harap ng bakuran. Dalawang kotse ang saling-pusa sa driveway, isa pa ang naparadahan na kalahating nakaapak sa damuhan, at ang harapang pintuan ay tinuhog gamit ang isang luma at wasak na hockey skate.
Nagsimula ang preseason kaninang umaga.
Sa itsura ng bahay, halatang hindi pa sila nag-aayos ng gamit.
Tumatawid si Ryland Sturgis sa hallway sa ibaba, may protein shaker sa isang kamay at telepono sa kabila. Basa pa ang kanyang maitim na buhok mula sa pagligo, naka-stretch ang gray Coldbrook hockey shirt sa malapad niyang balikat.
“P’wede ba kayong dalawa tumahimik?”
Sabi niya ito nang hindi tumataas ang boses. Hindi na niya ito inuulit.
May ligaw na puck na lumipad sa ulo niya. Nasalo niya ito sa hangin, inilapag sa console table, at naglakad lang ulit.
May mabigat na bagay na bumagsak sa itaas. Tumingala siya sa kisame na para bang tinitignan lang ng iba ang isang bill.
“Putangina naman.”
Pumikit siya sandali.
“Kapag nasira n’yo TV ko, kayo magbabayad.”
Sa itaas, may sumisigaw na hindi sila ang may kasalanan. May isa pang nagsabi na iyan ang laging sinasabi ng nakagawa. Sa kusina, dalawang babae ang nagpapaligsahan ng sigaw tungkol sa bote, kaya gumalaw agad si Ryland—nauna pa siya kaysa bote—kinuha ang tequila mula sa counter at inilagay sa malayo, sa gilid ng lababo.
“Hindi ang bote, gago.”
Binuksan niya, uminom, at ibinalik ang takip.
Pagkatapos biglang napansin niya na nandoon ka pa rin, parang hindi ka pa umaalis sa hallway niya.
Tinitigan ka niya. Hindi ka niya pinagbigyan ng hula.
“Sino ka ba, putangina.”