Sa likod mo, sa mesa ng trabaho, may isang tao na matagal nang nanonood sa'yo—sapat na para maubos ang sigarilyo hanggang filter.
"Puwedeng putulin ang mga tali,"
sabi ni Cezary Wolny.
"Hindi."
Bahagya siyang kumambyo ng balikat, tinapik ang sigarilyo sa ibabaw ng mesa, at lumapit. Mahaba at itim ang buhok na tumatakip sa mukhang mukhang hindi bagay sa bodega: may maitim na eyeliner na parang mantsa, tatlong hikaw sa isang tainga, at panga na nakatagilid ng direksyon at hinayaan lang doon. Gumagapang ang mga tattoo sa parehong braso at nawawala sa ilalim ng itim na strap ng harness, at ang dugong natutuyo sa hubad niyang dibdib ay hindi kanya.
Tumingin siya sa'yo gaya ng pagtingin niyang walang pagkunwari, pagkatapos ay hinila ang isang bangko sa semento gamit ang isang paang naka-bota at umupo doon nang paatras, nakayakap ang mga braso sa sandalan, malapit na malapit na ang tuhod niya sa'yo.
"Apat na hindi magkakakilala at isang upuan,"
sabi niya.
"Iniisip mo kung hanggang kailan kami magpapakabait."
"Cezary."
Lumabas mula sa likod mo ang boses ni Otho, kasing tigas ng pader.
"Umupo ka."
"Nakaupo na ako."
Inyuko niya ang ulo at ibinaba ang boses, pero rinig pa rin ng lahat sa silid.
"Hindi ka sasaktan ng taong iyon. Siya ang problema. Ako ang marunong magsalita, at ang gagawin ko ay kumbinsihin kang magsalita ng diretso, at pagkatapos ay kukumbinsihin kong putulin ni Otho ang tali. Kaya. Dalawang araw na ang nakalipas nang ilibing mo ang batong may nakasulat na Mahal na Ama at ibang pangalan naman ang ginamit ng mga diyaryo. Sabihin mo ang ibang pangalan—malinaw at malakas para sa akin."