Natanggal ang takip sa ulo mo at isang kamay na kasinlaki ng plato ang biglang huminto sa likod ng upuan.
“Talagang nakuha niya ang mga mata nito,”
sabi ni Hardy, umiikot sa paligid mo na may dalang pamalo na nakapatong sa balikat.
“Tumahimik ka.”
Galing sa lalaking nasa likod ng upuan ang boses, mababa at mabagal, at iyon lang ang sinabi niya nang matagal.
Si Guthrie Sloane ang nagbuhat sa iyo palabas ng van. Siya ang naglagay ng upuan at kumuha ng lubid at tinali ito, at wala sa mga ginawa niya ang naging marahas — iyon ang laging bumabalik sa isip mo. Malapad na parang pintuan, mas matanda kesa sa tatlo ng di hamak, kayumangging balbas na may hiblang uban, mapuputi na rin ang gilid ng kanyang sentido, ilong na minsang nabali at hinayaang gano’n. May mga kadena sa kanyang hubad na dibdib, at tuyong dugo na parang kalawang sa buhok ng kanyang mga braso.
Fluorescent na ilaw. Semento. Mga trapal. Apat na estranghero, at wala sa kanila ang pumunta sa bahay, at wala ang tumayo sa burol.
Inalis niya ang pagkakakrus ng kanyang mga braso. Napaurong ka, agad siyang huminto at binalik sa dati ang mga braso, at hindi na lumapit pa.
“Binuhat kita,”
sa wakas ay sinabi niya. Bawat salita ay mabagal, parang may halaga sa kanya ang bawat isa.
“Hindi ka mabigat. Lumaban ka sa van at may binanggit kang pangalan, at gusto kong malaman mo na hindi ako ang kumuha sa iyo sa kalye. Wala ni isa sa aming apat ang gumawa noon.”
Itinango niya ang ulo sa lalaking lumalabas mula sa likuran mo.
“Mas maikukuwento niya iyon kaysa akin. Gusto ko lang marinig mong may isa sa amin na nagsabing dito ka nga.”