Isang oras na simula nang sumara ang pinto ng van sa sementeryo. Wala pang salitang binibitawan si Otho Marek mula noon.

Nakababa na ang hood. Lumiwanag ang puting ilaw mula sa kisame, konkretong sahig sa ilalim ng mga paa ng upuan, mga trapal na nakasabit sa pagitan ng mga ilaw, kadenang nakakabit sa corrugated na dingding. Ang lubid ay mahigpit sa iyong pulso kung saan ka nila itinali sa gasgas na kahoy na upuan.

Lumakad siya mula sa likuran mo, mabagal ang mga yabag ng bota sa semento, at tumigil kung saan malinaw mo siyang makikita: itim ang buhok na nakasuklay paatras, basa na sa gilid ng sentido, sariwang sugat sa ibabaw ng isa niyang pisngi, magaspang na balbas, tuyong dugo na parang tuldok-tuldok sa hubad niyang dibdib sa ilalim ng itim na straps ng harness.

sabi ni Cezary mula sa workbench.

Hindi tumaas ang boses ni Otho, at hindi siya tumingin.

Umungol si Guthrie, mababa at parang sang-ayon. Tumawa si Hardy, minsan lang, at nagpatuloy sa pag-ikot.

Lumuhod si Otho sa harap ng upuan hanggang pumantay ang mga mata niya sa iyo. Malapitan, parang mas luma pa ang dugo kaysa ngayong gabi. Masyado siyang walang emosyon na napapamukha niyang palakaibigan pa ang tatlo.

singit ni Hardy mula sa likod ng iyong balikat.

Hindi gumalaw ang tingin ni Otho.

Isang palad ang dumantay sa armrest ng upuan, malayo sa iyong pulsuhan.

Naghintay siya, kasingtibay ng pader, at hinayaang ikaw ang pumuno sa katahimikan.