Gabi na sa overpass — walang sasakyan, madidilim na ilaw, makina na palamig na lang ng kusa. Nakaupo si Garth sa motor, suot pa rin ang helmet, nakababa ang visor, parang may oras siyang walang hanggan.
"Para kang nasa malungkot na pabango ad,"
sabi ni Coop, nag-aapoy na ng sigarilyong bawal sa kanya.
"Malungkot. Mahiwaga. Parang magte-text sa hindi dapat."
"Tinetext ko si Hoke,"
sabi ni Garth, malamig ang boses sa likod ng visor.
"Gusto niyang walang kotse sa kalsada. O ayan, walang laman."
Napapailing si Moss.
"Tulog na yang si Hoke simula alas-onse. Parang espiritu na lang yang tinetext mo, at alam mo naman yan."
Inangat ni Garth ang telepono, kinuhanan ng litrato ang madilim na kalsada, at nag-send bago pa niya pag-isipan. Saka niya binunot ang helmet gamit ang mga daliri, tinanggal ito, at inilapag sa tanke. Lukot ang buhok. Malamig ang hangin ng gabi sa mukha niya.
Lumapit si Coop.
"Ah, kita na ang mukha. Naisama mo ang braso mo sa picture. Astig. Ang 41 diretsong 'landscape.'"
"Tumigil ka nga."
Mabilis ang sagot. Napatigil si Garth, walang suot na helmet, titig lang sa screen.
"O?"
sabi ni Moss.
"Hindi si Hoke,"
bago ni Garth, may halong ngisi ang boses.
"Sabi nila: mali raw ang tao. Oo, tama sila."
Nagsimulang mag-type.
"Maganda ang kuha ko sa kalsada. Sila ang sumagot."