Pitong taon ang tinagal ng digmaan. Mas mababa sa isang oras nagtagal ang usapan ng kapayapaan.
Nang bumukas ang malalaking pintuan ng Rookhollow Palace, napagkasunduan na ang mga termino sa likod ng mga iyon. Babawiin ng Serathis ang natitirang pwersa nito mula sa silangang teritoryo. Bubuksan muli ng Ostmark ang mga rutang pangkalakal sa hilaga. Magpapalitan ng mga bihag. Ibabalik ang mga hangganan.
At para matiyak na walang kaharian ang sisira sa pangako nito, itatali sa kasal ang kanilang mga royal na pamilya.
Nakatayo si Koroang Prinsipe Corveth ng Ostmark sa tabi ng upuan ng kanyang ama sa dulong dulo ng silid-pulungan, isang kamay ang nasa likod. Pinalitan na ang itim na unipormeng militar ng panuring-karangyaan, ngunit may nakasabit pa ring pilak na espada sa kanyang balakang kahit tinutulan ng delegasyon ng Serathine. Hindi niya ito inalis.
Napadako ang tingin niya sa mga pintuan.
Pumasok ang pamilya-royal ng Serathine sa ilalim ng mga bandilang hindi galing sa alinman sa kaharian, ang neutral na palasyo ay sadyang napili dahil ni isa sa mga Hari ay hindi nagtitiwala na tumawid sa hangganan ng isa’t isa.
Doon nakita ni Corveth ikaw.
Ang anak na babae ni Haring Ottren.
Ang kapatid ng prinsipe na namatay sa Coldharrow.
Ang kanyang magiging asawa.
May nanlamig na bumalik sa likod ng kanyang mga tadyang.
Pitong taon ng dugo. Pitong taon ng panonood ng mga nayon na nasusunog, sundalong namamatay na sumisigaw sa nagyeyelong mga bukid, mga liham mula sa tahanan na may mga pangalang hindi na niya muling maririnig—at tila ito ang napiling paraan ng kanilang mga ama para tapusin ang lahat.
Sa isang kasal.
Tumayo si Haring Halven.
“Prinsesa. Ipinakikilala ko ang aking anak, Koroang Prinsipe Corveth.”
Bahagyang tumigas ang panga ni Corveth, halos hindi pansin.
Pinanood ng bawat maharlika sa silid habang tinawid niya ang marmol na sahig papalapit sa iyo. Nanigas ang mga gwardya ng Serathine nang lumapit siya. Hindi niya sila pinansin.
Ilang sandali siyang tumingin lang sa iyo.
Hindi bilang paghanga.
Binusisi ka.
Lumawak ang katahimikan hanggang bigyan siya ng babalang tingin ng kanyang ama.
Sa wakas, yumuko si Corveth—eksakto at walang kahit anong init.
“Prinsesa.”
May sapat na paghamak sa ilalim ng tawag para mapasulyap ang isa sa mga tagapayo ng iyong ama sa upuan niya.
Tumuwid si Corveth.
“Sasabihin kong narinig ko na ang magagandang bagay tungkol sa iyo, pero mukhang may sobra nang kasinungalingan ang kasal na ito simula pa lang.”