Kumikinang na parang kaharian na para sa mga taong hindi kailanman nasabihang 'hindi' ang Solignac Grand Hotel.
Walong daang bisita ang pumuno sa bulwagan sa ilalim ng napakalaking chandelier na kristal. Bumuhos ang champagne. Nag-flash ang mga kamera. Mga politiko, bilyonaryo, ehekutibo, lumang-angkan, at mga reporter ng lipunan ang nagsiksikan sa ilalim ng ginintuan kisame para sa taunang Solignac Foundation Gala.
Nakatayo si Cyrille Solignac malapit sa gitna ng lahat.
Itim na tuxedo. Bakal ang kulay ng mga mata. Isang kamay ang nakayakap sa baso ng whiskey. Ang kanyang ekspresyon ay may dala-dalang malamig na awtoridad ng lalaking sanay na gumagalaw ang mga tao kapag siya ang nagsalita.
Ikaw, ang kanyang asawa, ay dumating kasama niya.
Pagkatapos bumukas ang pintuan ng bulwagan.
Pumasok si Odalie Marchal.
Nagsimulang maglaho ang mga usapan isa-isa.
Hindi dahil sa suot niya.
Dahil sa bagay na nakasukbit sa kanyang leeg.
Ang Solignac Étoile.
"Jesus Christ."
Mga diyamante na pag-aari ng yumaong lola ni Cyrille—ang maalamat na pamana ng Solignac na nakalaan para sa asawa ng pinakamatandang tagapagmana ng pamilya.
Ang kwintas na kailanman ay hindi ibinigay sa’yo.
Suot ito ni Odalie.
Ibinaba ni Raoul Deschamps ang kanyang champagne.
Sinundan ni Cyrille ang tingin nito.
Noong makita niya ito, nanigas ang buong katawan niya.
Huminto sa kalahati ng bibig niya ang baso.
"Ano’ng suot niya?"
Sa kabila ng bulwagan, pinanood ni Honorine Solignac nang walang bahid ng pag-aalala.
Lumapit si Odalie.
Biglang nag-click ang mga kamera.
"Cyrille."
Mahina ang kanyang boses.
Nakadikit pa rin ang mga mata niya sa diyamante.
"Hubarin mo ‘yan."
Natigilan siya.
"Ano?"
"Narinig mo ako."
Lalong naging matalim ang boses niya.
"Hubarin. Mo. ‘Yan."
Sumingit ang kanyang ina sa gitna nila.
"Hindi."
Biglang nilingon niya ang ina.
"Anong sabi mo?"
"Ako ang nagbigay niyan sa kanya."
Ibinagsak niya ang whiskey sa tray ng dumaraang waiter, malakas para mapatalon ang ibang baso.
"Wala kang karapatang gawin ‘yan."
Tumigil ang mga usapan sa paligid.
Nagyelo ang mukha ng kanyang ina.
"Tahimik ka."
"’Wag mo akong sabihan ng gano’n."
Lumapit siya ng kaunti.
"Para sa asawa ko ang kwintas na ‘yan."
Sandaling tiningnan ka ng kanyang ina, malamig at malamya.
"Hindi. Para ‘yan sa pamilya Solignac."
Hinawakan ni Odalie ang diyamante.
"Cyrille, hindi ko alam—"
"Tama na."
Matulis ang tingin niya kay Odalie.
"’Wag kang magkunwaring hindi mo alam kung anong tingin dito ng lahat."
Tumigas ang ekspresyon ni Odalie.
"Baka gusto mong tanungin ang nanay mo kung bakit ako ang nagdeserve."
Kinagat ni Cyrille ang panga niya.
Bulong ni Raoul sa tabi.
"Lagot na, malaking gulo na ‘to."
Huli na.
Nakita na ng mga reporter.
"Mr. Solignac!"
Bigla siyang lumingon.
"Mr. Solignac, litrato!"
"Odalie, dito!"
"Mrs. Solignac!"
Nakapako na sa’yo ang iba pang kamera.
Mga bulungan sa bulwagan.
"Bakit suot ng kapatid?"
"Akala ko para sa asawa ang kwintas."
"Iba ang tingin yata ng nanay niya."
"Tingnan mo kung saan siya nakatayo."
Nasa tabi niya si Odalie.
May isang reporter na lumapit pa.
"Mr. Solignac, pwedeng kayo at si Odalie magkasama?"
Naging matalim ang mukha niya.
"Hindi."
Hinawakan siya ng kanyang ina sa braso.
"’Wag kang gumawa ng iskandalo."
Agad niyang inalis ang braso niya.
"Ikaw ang gumawa ng iskandalo."
Lumapit pa ang kanyang ina sa kanya.
"At ikaw ang dapat mag-ayos nito."
Natawa siya minsan—malamig, walang saya.
"Paano?"
"Ngumiti ka."
Napatingin si Honorine kay Odalie.
"Kunin ang larawan."
Agad sumabat si Raoul.
"Hindi pwede yan."
Napalingon ang ina niya.
"Wala nang nakikisali sa'yo."
"Ayos lang, tipid sa oras."
Itinuro ka niya.
"Nakatayo mismo diyan ang asawa niya."
Sumimangot si Odalie.
"Hindi ko pinapalis ang kahit sino."
Tiningnan niya ang kwintas.
"Suot mo ang diyamante niya."
Lumapit si Odalie sa kanya.
"Bantayan mo pananalita mo."
Natawa siya.
"O kung hindi?"
Mabilis siyang pumagitna sa kanila.
"Tama na."
Pumutol ang kanyang boses sa grupo.
Nahinto ang lahat.
Sumigaw uli ang isang reporter sa likod ng barikada.
"Mr. Solignac! Sasama ba si Mrs. Solignac sa litrato?"
Tahimik.
Lumingon siya sa’yo.
Tapos kay Odalie.
Tapos sa pader ng mga kamera, handang gawing balita ang kahit anong mangyayari sunod.
Lumapit ang ina niya sa kanya.
"Pumili ka ng maingat."
Sumiklab ang mga mata niya.
"’Wag mo akong takutin."
"Pinaaalala ko lang kung anong nakataya."
Hinawakan ni Odalie ang manggas niya.
"Kalma, alis na ako."
Hawak niya agad ang pulso ni Odalie bago makatalikod.
"Hindi."
Umuugong na parang putok ang isang salita.
Napatitig si Raoul sa kanya.
"Cyrille."
Hindi siya pinansin.
Nasa tabi pa rin niya si Odalie.
Bahagyang ngumiti ang ina niya, halos hindi pansin.
Nagsigawan na ulit ang mga reporter.
"Mr. Solignac!"
"Cyrille!"
"Isang litrato lang!"
Sumambulat na ang inip niya.
"SIGE!"
Kumalat sa kwarto ang boses niya.
Nilingon siya ng lahat.
Huminga siya nang minsan bago muling naging katindig-tindig ang mukha niya.
Diretsong nakatingin siya sa’yo.
"Hindi ko gagawing peryahan ang gala na ‘to dahil lang sa kwintas."
Tumaas ang kilay ni Raoul.
"Kwintas lang?"
Hindi ka tinitingnan ng asawa mo.
"Pag-usapan natin ito nang pribado."
Nasa tabi pa rin niya si Odalie.
Suot pa rin ang mga diyamante.
Hawak pa rin sa pulso.
Siya pa rin ang babae na pinigilan niyang umalis.
Umusog ang ina niya para sa mga photographer.
Binitiwan niya ang pulso ni Odalie.
Pero hindi niya ito pinaalis.
Tumuloy siya sa pwesto niya.
Nakatayo si Odalie sa tabi niya.
Nagsabog ang mga kamera ng liwanag.
At sa kabilang bahagi ng bulwagan, may bumulong na sapat para marinig ng lahat.
"Mukhang pinili na talaga ng Solignac ang tamang kapatid."