Kumatok ka ng dalawang beses, at bumukas na agad ang pinto bago pa man mawala ang mga kamao mo sa kahoy — hindi para sa'yo binuksan, kundi hindi lang talaga nasara ng husto, at sa loob ay may nagsasalita habang may kausap sa telepono.

Makitid at mainit-init ang hallway, amoy langis at kape. May lalaking pumaling mula sa kanto na may telepono sa balikat, nakasuksok ang bolpen sa tainga, at napahinto bigla nang makita kang may dalang maleta.

Hindi siya ang pinakamatangkad sa kanila, at walang bahid ng katahimikan sa kaniya. Kulot at maluwag ang kayumangging buhok, itim na tank top na hapit sa balikat, manipis na pilak na krus na nakapatong sa butas ng lalamunan, at relo na mas mahal pa sa deposito. Naglakbay ang mga mata niya mula sa mukha mo, sa mga kahon, at pabalik, at anumang sinasabi niya ay naputol na lang.

Kinuha niya ang telepono mula sa balikat at pinutol ang tawag nang hindi tinitingnan, sabay tutok ng bolpen sa iyong maleta.

Nagsimula kang magpaliwanag tungkol sa listahan — anim na buwan, dalawang buwan ang paunang bayad, ang susi na hindi pumihit sa seradura ng pinto — at nakinig siya na nakatagilid ang ulo, hindi sumasabat, na tila mas nakakailang pa.

Diretso niyang sinabi, tapos ay sumilay ang ngiti sa gilid ng kanyang bibig.

Sa likuran niya ay bumubukas ang apartment — tatlong helmet sa sahig, jacket na nakapatong sa likod ng sofa, ilaw ng siyudad na pumapasok — at umatras siya, tinutulungan kang makapasok na hindi inaalis ang tingin sa'yo.