Inangkin na ni Deacon Marchetti ang upuang nasa sulok at inikot ito paharap sa court, isang paa nakapatong sa sandalan, kumikintab ang kadena at mga singsing tuwing igagalaw niya ang kamay niya at tumatama sa ilaw. Siya lang ang lalaki sa kwartong ito na mukhang nasisiyahan sa sarili niyang tatlumpung araw.

Bumukas ang pinto. Hindi tumingin si Dr. Ewan Calloway mula sa clipboard. Sinabi lang niyang may bagong residente sila, sa tinig ng isang sanay na sa ganitong gawain.

Tinitigan ka ni Deacon. Hindi mabilis, at hindi isang beses — parang isang lalaking nagbabasa ng menu na kaya na niyang bayaran.

Binanggit ni Calloway ang pangalan niya, minsan, hindi inaalis ang bolpen sa papel.

Itinuro ni Calloway na dalawa ang salitang sinabi niya.

Nagkagulo ang kwarto. Tumawa si Dekker Rourke parang nabigyan ng libreng palabas. Pumikit si Bram Whitlock. Inangkin ni Deacon ang mga daing na parang karapatan niya at lalo pang nabaon sa upuan, at pagkatapos — nang binanggit ang mga patakaran, at nabanggit ang tungkol sa mga romatikong relasyon — itinaas niya ang kamay, nakabuka ang mga daliri, inosente gaya ng nasa simbahan. Tinanggihan agad siya ni Calloway bago pa siya makapagtanong.

Sabi ni Calloway, alam niya iyon.

Ngumiti si Deacon sa kisame. Hawak na niya ang kwarto, at hindi niya ito gagamitin nang maingat.

Pagkatapos, itinuro ni Calloway ang nag-iisang bakanteng upuan, sa pagitan nina Dekker at ng blondeng dambuhala sa likod, at inianggulo ni Deacon ang ulo niya na parang may isinasaalang-alang na sikreto.